ก่อนอื่นผมต้องบอกก่อนว่าเรื่องนี้เป็รเรื่องจริงและผมแค่อยากทราบข้อเสนอแนะของแต่ละท่าน ผมจะได้นำไปปฎิบัติและปรับปรุงพฤติกรรมของตัวผมและคนอื่นๆ ในครอบครัวครับ

เรื่องมีอยู่ว่า มีตาแก่ๆ คนหนึ่ง อายุ 94 ปี ป่วยเป็นโรค ร่างกายทางซีกขวาไม่สามารถ ใช้การได้ เนื่องจาก ลิ่มเลือด ได้ลอยขึ้นไปอุดเส้น ประสาท ทำให้ทุกวันนี้ แก เลยช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ครับ ตาแกมีลูกทั้งหมด 8 คน มีรายชื่อดังต่อไปนี้ คนที่ 1 ป้า ยูร 2.ลุงจ้อน 3.ลุงแขก(เสียชีวิตแล้ว) 4.ลุงอู๊ด 5.ป้าลม 6. หมู (เสียชีวิตแล้ว) 7.น้าแมว 8. น้าพุ๊ก

ทุกวันนี้ ตาได้อยู่กับหลาน 2 คน ซึ่งหลานทั้ง 2 คนเป็นลูกของคนที่ 6 ซึ่งเสียชีวิตแล้ว เราจึงรับหน้าที่ดูแล ตา แต่พวกเราทั้ง 2 คนก็มีหน้าที่ ต้องทำงาน จึงจะมีเวลาก็ในช่วงที่เราเลิกงานแล้ว จะมาดูแล ตา ทุกวันนี้ ตา ไม่สามารถ อุจระ เองได้ และก็ใส่ สายฉี่ใว้ แต่ กินข้าวเองได้โดยใช้ มือซ้ายครับ ในทุกวันหลังจากตาที่ได้ออกจาก รพ. มา ป้ายูร จะคอยเป็นคน ที่หาข้าว มาให้ตา ทั้ง 3 มื้อ โดยมีหลานเป็นออกค่าใช้จ่าย ทั้งหมด ก็ลองนึกดูเอาว่า คนที่เป็นโรคแบบนี้ จะต้องใช้อะไรบ้าง และค่ายา ค่าเดินทางไปหาหมอ ทุกอย่าง หลานเป็นคนจ่ายทั้งหมด ทั้งๆที่

ตา ยังมีลูกอยู่อีกหลายคน และบ้านก็ติดกัน แต่ไม่มีลูกคนไหน มาหาข้าว หา น้ำ ให้ พ่อแท้ๆ ของพวกเขาเหล่นนั้นกินเลย ทุกวันนี้ จะมีก็แต่แค่ ป้ายูร มีหน้าที่ หาข้าว หาน้ำ เช็ด อุจระ อาบน้ำให้ตา ส่วนเรื่อง การกินยา หลานจะเป็นคน จัดการ และทิ้งฉี่ หลานก็จะทำทุกวัน และในระยะหลังๆ นี้ ตาแกจะเอาแตใจ มากๆ คืออยากจะไปหา ลูกสาวคนที่ 7 มาก วันหนึ่ง หลานไปทำงานกันหมด แกพยายาม จะหนี้ โดยการ ค่อยๆถัด ออกมา และก็ลงมาที่ชั้นล่าง เลยทำให้แก ตก บรรได เพราะ ทางซีกขวา แก ใช้การไม่ได้ ขาขวาแกก็เลือดออก ผมทราบข่าวตอนเย็น เพราะผมทำงานเป็น กะครับ โดยแฟนผมโทรมาบอก ว่าตาลงมาข้างล่างเอง ผมเลยให้แฟนผมถามตาว่าลงมาทำไม ......รู้ไหมว่า ตาแกตอบว่าอย่างไร

 ตาตอบว่า - ตาจะออกไปหาลูกสาวคนที่ 7 อยากไปหาลูกสาวคนที่ 7 เพราะมันไม่มาหาพ่อเลย ช่วยพาไปหาหน่อย

แฟนผมบออกว่า – หนูพาตาไปไม่ไหวหรอก (แฟนผมท้อง 8 เดือนแล้วประคองตาขึ้น รถเข็นไม่ไหวครับ) และแฟนผม จึงเดินไปบอกป้ายูร และ ลุงอู๊ด ให้ช่วยมาพูดกับตาหน่อย เพราะตา ไม่ยอบกลับขึ้นบ้าน โดยยืนยัน ว่าจะออกไปหาลูกสาว คนที่ 7 ทั้งๆ ที่ บ้านของลูกคนที่ 7 อยู่ห่างจากบ้านตา แค่ ไม่กี่เมตร ป้ายูร ก็เลยเดินไปบอกให้ โดยบอกว่า พ่อ เขา จะออกมาหาเอง แต่เขาออกมาไม่ไหว ตอนนี้ รออยู่ใต้ถุนบ้าน ให้เองไปหาเขาหน่อย

ลูกคนที่ 7 ตอบป้าว่า ไม่ว่าง (ทั้งๆที่ก็ไม่ได้ทำอะไร) (ตาลงมาตั้งแต่ บ่าย 3 โมง) ป้าเลยเดินกลับมาบอก ตา ว่า เขาไม่ว่าง ให้ ตาขึ้นบ้านก่อน ให้รอบนบ้านดีกว่า จะได้ทำแผลให้

ตาตอบว่า – ไม่ขึ้น ยังไงก็ไม่ขึ้น กูจะรอ มันจนกว่า มันจะมาหา พ่อ (วันนั้น ตารอ ลูกสาวตัวเองตั้งแต่ บ่าย 3 โมง....3 ทุ่มก็ยังไม่มา รอจนเช้าอีกวัน แกนั่งรอ นอนรอ ลูกของแก มุ้งก็ไม่มี ยุงก็กัด ลองนึกภาพดู ครับ ตาแก่ๆ อายุ 94 ปี ป่วยอีกต่างหาก นั่งรอลูกสาวตัวเอง อยู่ใต้ถุนบ้าน ทั้ง ป้ายูร ลุงอู๊ด และหลาน พยายามบอกให้แกขึ้นบ้าน แกก็ไม่ยอมขึ้น แกบอกว่า จะรออยู่นี่จนกว่า ลูกสาวคนที่ 7 จะมาหาแก

                ผมเลิกงาน 7 โมงเช้า ขับรถกลับถึงบ้านประมาณ 7.30 น. มาดูตา นั่งอยู่กับ ป้ายูร ในใจผมโมโหมาก ว่าทำไมม่มีใคร เอาตาขึ้นบ้าน ถ้าเกิดติดเชื้อมาจะทำยังไง

                ผมถามตาว่า – ตาจะลงมาทำไม และถ้าตาไม่สบายขึ้นมาอีก จะทำยังไง

                ตาตอบว่า – ตาจะไปหาน้า แมว            

                ผมตอบว่า ตาเป็นพ่อ ลูกต้องมาหาพ่อ ไม่ใช่พ่อออกไปหาลูก และแถมพ่อยังป่วยอีก

                ตา – ยังไงตาก็จะออกไป (ตามตัวแก มีแผลที่ตกบันได และยุงกัด)

                ผม – ป้าไปตาม น้องป้าหน่อยได้ไหม บอกว่า ตา จะคุยด้วย

                ป้า --- กูเดินไปตาม มันแล้ว มันไม่มา กูก็ไม่รู้จะทำยังไง

                ผม – ป้า และ ลูกสาวคนเล็ก หละ เขาไม่คิดจะทำอะไรเลยหรอ ทั้งๆที่บ้านติดกันเลย เดินมาไม่กี่ก้าวแค่นี้เอง จะไม่คิดมาดูแลพ่อตัวเองหน่อยหรอ....เขาเป็นลูก สาว คนโปรด นะ

                ป้า – มันไม่เคยโผล่หัวมาเลย...ไมต้องไปสนใจมัน ใครทำยังไง ก็ได้ยังนั้น

                ผม – ถ้าตาจะอยู่แบบนี้ก็ตามใจ (ในใจผมโมโห อย่างมาก ว่าทำไม ลูกมีตั้งหลายคน แต่มาดูและตาแค่ 2 คน และก็หลานๆ คอยเป็นกำลังหลัก) ผมก็เลยขึ้นบ้านไปนอน เพราะ ตอนบ่ายผมต้องไปทำงานอีก

                และคืนนั้น ตาก็นอนรอ อยู่ข้างล่างอีก แต่ป้า หามุ้ง มากางให้ และพวกผมก็ไม่พูดกับตาเลย เพราะไม่พอใจแก แต่แกก็พยายามจะพูดกับ หลานๆ แต่ก็ไม่มีใครพูดด้วย เพราะหลานๆ ไม่พอใจแก ที่แก เอาแต่ใจตัวเอง

และผมก็ไปทำงาน ผมก็คิดในใจว่า ยังไง พรุ่งนี้ผมออกกะ ตอนเช้า ต้องเอาตาขึ้นบ้านให้ได้   พอเช้าผมก็รีบกับบ้าน เพื่อจะได้ รีบเอาตาขึ้นบ้าน และแฟนผมก็ได้บอกผมว่า เมื่อคืนฝันว่า แม่ผมบอกว่า จะให้ตานอนใต้ถุนไม่ได้ให้เอาขึ้นบ้าน...ผมเลยบอกว่า คิดเหมือนกันเลย ยังไงก็ต้องเอาตาขึ้นบ้านให้ได้  ผมเลยโกหกตาว่า ผมจะทำบ้าน เดี๋วช่างจะมา ยังไงตาคงนอนที่นี่ไม่ได้ ต้องขึ้นบ้านก่อน...แกเลยยอมขึ้นบ้าน ตอนที่เอาตาขึ้นบ้าน ลูกคนเล็กแอบดูอยู่ แต่ไม่เข้ามาช่วยเลย (ผมคิดในใจว่า นี่มันคนหรือป่าววะ พ่อตัวเองแท้ๆ มันไม่มาดูดำดูดีเลย ผมจะไม่นับถือคนพวกนี้เป็น น้าอีกต่อไป) และผมกับป้าสะใภ้แฟนลุง ก็ช่วยกันเอาตาขึ้นบ้าน ลุงแกเป็นโรคกระดูก ช่วยยกตาไม่ไหว ครับ

                ลูกคนเล็ก คนโปรด วันๆไม่ทำอะไร กินเบียร์ กินเหล้า และก็อยู่บ้าน ไม่กล้าออกมาพูดกับ คนอื่น คงละอายใจ

                ผมเคยถามหมอเกี่ยวกับโรคของตา หมอบอกว่า โรคแบบนี้ ตาต้องการกำลังใจ จาก ลูกๆ หลานๆ วันๆหนึ่งถ้าใครว่างก็มานั่งคุยกับแกหน่อย บีบนวดให้แกบ้าง แค่นี้แก ก็คงมีความสุขแล้ว...แต่ความเป็นจริง มีแค่ป้า ที่คอยเทียวไป เทียวมา ทุกวัน ทั้งๆที่ป้า อายุก็ 70 แล้ว เดินก็ไม่ค่อยไหว ทุกวัน 3 เวลา จะมีคนแก่ 2 คน นั่งกินข้าวกัน ท่านลองหลับตานึกภาพ ดู ส่วนลุงก็ มาช่วยทำบ้าน ทำห้องใหม่ เพราะลุงเป็นช่างไม้ ดดยผมเป็นคนออก เงิน และลุงก็ออกแรง ทุกวันนี้ ทำห้องให้ตาใหม่ ติดแอร์ ให้ตาด้วย แต่แกก็ยังไม่มี ความสุข เพราะแกยัง บ่นถึง ลูกคนที่ 7 และ 8 อยู่เลย ว่า มันไม่เคยมาหาพ่อเลย แก่บ่นแบบ นี้ทุกวัน วันหนึ่ง ผมทนไม่ไหว ผมเลยบอกตาไปว่า ตาจะบ่นทำไม ทุกวันนี้ ป้า ลุง และหลานๆ ทำให้ตาไม่ดีหรอ ลูกๆ คนอื่นมัน ตายไปหมดแล้ว ไม่ต้องไปพูดถึง คนเรา ถ้ามีความคิด ไม่ต้องมีใครบอกหรอก ว่าจะต้องทำอย่างไร พ่อตัวเองป่วยทั้งคน ไม่รู้หรอ ว่าหน้าที่ของลูกที่ดี ต้องทำยังไง งานการก็ไม่ได้ทำ เวลาว่างเหลือเฟือ  ลูกมีหลายคน ผลัดกันมาคนละวัน ยังได้เลย แต่นี่ มาแค่ 2 คน มีป้ายูร ลูกคนโต เป็นตัวยืนเลย บางครั้ง ป้าก็ไม่สบาย มาหาตาไม่ได้ ก็ต้องให้แฟนผม ค่อยหาข้าวให้ตากิน แต่นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่....แต่เวลา ตา อุจระมานี่ ซิ แฟนผมท้องแก่ ไม่มีแรงยกตา เพราะจะต้องทำความสะอาด ตา มิฉนั้นจะติดเชื้อได้ แฟนผมก็เดิน ไปบอก น้าข้างบ้าน และ น้าคนที่ 7 และก็ได้รับคำตอบ ที่หน้าประทับใจเป็นอย่างยิ่ง .....คือ ไม่ว่าง ใครอยู่ใครก็ทำไปซิ  แฟนผมก็โทรมาบอกผม บอกว่า ป้าเป็นลม ตาแกถ่ายออกมา เดินไปบอก ลูกๆ ก็ไม่มีใครมาทำ ผมเลยบอกไปว่า ทำเท่าที่ทำได้ไปก่อน โดยให้ตาแกช่วยด้วย จะได้ทำได้ และต่อไปไม่ต้อง ลดตัวไปพูด กับพวก ลูก อักตัญญู ปล่อยเขาไป เราทำเท่าที่ทำได้ ก็พอ อย่าไปหวังพึ่งอะไรกับ พวกนี้เลย ค่ารักษาพยาบาลพ่อของตัวเอง เขายังไม่มาสนใจเลย ทั้งๆที่พวกเขา ชอบพูดเสมอว่า เงินหนะ มี แต่จะเอาใว้ให้พ่อใช้ ยามจำเป็น(เงินที่บอกคือเงิน ที่ยืมตาไป) ท่านที่ได้อ่าน ข้อความนี้ ท่านคิดว่า ยามไหนเป็นยามจำเป็น ครับ ทั้งๆที่ตอนนี้ หลานๆ เป็นคนจ่ายทั้งหมด...หลานนะครับ ไม่ใช่ลูก ผมไม่ได้เกี่ยงนะครับ แค่ต้องการ ระบายความในใจ ครับ และ การที่ตาเป็นแบบนี้ ยังไม่มีความจำเป็น ต้องใช้เงินหรอ ครับ ทั้งค่า แพมเพิต ค่าถุงฉี่ ค่ายา ค่าอาหารเสริม และค่าอื่นๆ อีกมากมาย คำว่าเอาใว้ใช้ ยามจำเป็น  มันตอนไหนหรอครับ..........ที่จริงมันยังมีเรื่องที่เลวร้ายกว่านี้อีกเยอะครับ พูดไปก็เหมือน ละคร น้ำเน่าครับ