เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง หมวด » เก็บตก inbox » เก็บตกจาก inbox » เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง

ฉันพบกับเรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง

ในวันที่สามของการไปปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวัน จ.สิงห์บุรี

สมมุติว่าแกชื่อว่า..."ป้าใจ" ก็แล้วกันนะคะ

ฉันได้รู้จักกับแกก็เพราะว่า...

เจ้าหน้าที่ให้ฉันย้ายข้าวของออกจากโรงเรือนที่นอนมาแล้วสองคืน ไปหาที่นอนใหม่

เพราะว่าจะมีคณะของทหาร (ไม่รู้มาจากหน่วยไหน) ประมาณ 300 นาย

ถูกส่งมาฝึกปฏิบัติกรรมฐานในบ่ายวันนั้น

ฉันหอบของเดินมาที่โรงเรือนใกล้ ๆ กัน เปิดประตูเข้าไป มองเห็นที่ว่างอยู่ จึงตรงปรี่ไปที่นั่นทันที

และตรงนั้น มีป้าใจ กำลังนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่

 แรก ๆ ฉันออกจะไม่ไว้ใจป้าแกนัก เพราะแกบอกว่า แกเป็นคนร่อนเร่

ร่อนเร่ไปตามวัดต่าง ๆ ไปอาศัยข้าววัดกิน อาศัยที่วัดนอน...

ออกจากวัดนั้น ไปวัดนี้ ไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดมุ่งหมาย...

ใครบอกที่วัดไหนมีคนไปเยอะ แกก็จะไปวัดนั้น เพราะนั่นหมายความว่า...

แกจะมีข้าวกินพออิ่มรอดไปวัน ๆ แน่นอน

ยามฉันนอน ฉันก็จะระวังตัว ทั้ง ๆ ที่ไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวไป

โทรศัพท์ก็ไม่ได้พกไป จะมีก็แค่สร้อยทองที่คล้องอยู่กับคอ เส้นก็ไม่ใหญ่นัก

สตางค์ที่พกไปพอทำบุญ และใช้หนี้สงฆ์ กับซื้อหนังสือของหลวงพ่อกลับบ้าน

 อีกวันถัดมา แกก็มาบอกลา ว่าจะกลับแล้ว จะติดรถไปกับเพื่อนใหม่ ที่แกมารู้จักที่นี่

แกเปลี่ยนจากชุดขาว เป็นชุดธรรมดาเรียบร้อย รอติดรถเพื่อนแกจะไปลงแถว ๆ ลาดพร้าว

คืนวันนั้น ฉันยังเจอแกใส่ชุดขาวอีกครั้ง นอนเอามือก่ายหน้าผากเหมือนเดิน

ฉันไม่ได้ถาม หรือซักไซร้ไล่เรียงอะไรแก แต่กลับรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก

พลันคิดต่อตัวเองว่าในใจว่า...

ทรัพย์สินของฉันเมีเพียงแค่นี้...ฉันก็ยังทำหวงไปได้ ทำให้จิตใจตัวเองกังวลไปเปล่า ๆ

ดูป้าแกไม่ใช่คนมือไว หรือคน "ขี้ขอ" เลยสักนิด ฉันไม่เคยเห็นแกขอเงินใครสักคนเลย

รุ่งเช้า หลังจากทำวัตรเช้า และทานอาหารเช้าเสร็จ

ฉันจึงนั่งคุยกับป้าใจอย่างเป็นทางการครั้งแรก

"ป้าเป็นคนที่ไหนเหรอคะ"

"ป้าเป็นคนเพชรบูรณ์จ้ะ"

"ป้าไม่มีลูกบ้างเหรอคะ"

"ป้ามีลูกสามคน สองคนน่ะเป็นผู้ชาย โตกันหมดแล้ว คนเล็กเป็นลูกสาว ป้ายกให้คนขับรถตู้ที่รู้จักกันตั้งแต่แปดขวบ"

"แล้วทำไมป้าไม่ไปอยู่กับลูกชายล่ะคะ ทำไมป้าต้องมาร่อนเร่อย่างนี้ด้วย"

 ป้าเงียบไปพักหนึ่ง นั่งชันเข่า แล้วกอดเข่าเอาไว้ เหมือนจะหาหลักยึดร่างกายแกเอาไว้

กันมันสั่นไหวโยกไปตามแรงสะอื้น ที่แกพยายามปกปิดฉัน ด้วยการหันหน้าไปทางอื่น

"ป้าไปหามันแล้ว มันไม่ให้ป้าอยู่ด้วย มันบอกว่าเพิ่งโดนไล่ออกจากยามมา ลูกป้าตนนี้มันทำงานไม่ทนร้อก"

"แปลว่าเค้ากำลังตกงานเหรอคะป้า"

"มันได้งานใหม่แล้ว เป็นยามอยู่แถวรังสิต แต่มันไม่ให้ป้าอยู่ด้วย เพราะมันเพิ่งทำงาน มันบอกมันไม่มีปัญญาเลี้ยงป้าน่ะ"

"ดูป้าก็ไม่ใช่คนกินจุซักหน่อยเนาะ แล้วลูกชายป้าอีกคนล่ะ"

"คนนั้นน่ะ มันทำให้ป้าต้องมาร่อนเร่อยู่อย่างนี้ไงล่ะหนู"

"อ้าว...ทำไมเหรอคะ"

"ก็มันน่ะไปหุ้นกะผู้หญิง แล้วผู้หญิงเค้าโกงไปหมดเลย มันก็เลยกลับมาอยู่บ้าน กลับมาก็ไม่ทำอะไรหรอก หาเรื่องทะเลาะกับญาติคนโน้นคนนี้เค้าไปทั่ว ทะเลาะกันจนเค้าตัดไฟบ้านป้าเลย ป้าขอต่อพ่วงไฟจากบ้านเค้ามาน่ะ"

"ทะเลาะกันรุนแรงเลยสิคะ"

"ฮื่อ พอเค้าตัดไฟ ไอ้ลูกป้าก็หนีหายไปอยู่ที่อื่น พอมันไปแล้ว ญาติ ๆ ก็มายืนด่าป้าปาว ๆ ที่หน้าบ้านทุกวัน ว่าเลี้ยงลูกไม่ดี ป้าก็อับอายเค้า แถมมืดลงก็มองอะไรไม่เห็น เพราะเค้าตัดไฟ ป้าก็เลยต้องออกมาร่อนเร่อย่างนี้แหละหนู มันคงเป็นกรรมเวรของป้าเอง ป้าเลี้ยงพวกมันมาตั้งแต่เกิด ไปทำงานก่อสร้างที่ไหน ๆ ก็ต้องหอบกระเตงมันไป ป้ากินอย่างอด ๆ อยาก ๆ เพราะต้องหาให้มันกินจนอิ่มก่อน หาเงินส่งเสียให้พวกมันเรียนจนจบม.3 พอมันโตทำงานกันได้ ป้าก็ยังต้องอด ๆ อยาก ๆ เหมือนเดิม ไม่รู้นะ ว่าป้าทำกรรมทำเวรอะไรมา"

 ฟังถึงตรงนี้ กลับเป็นฉันเองที่ต้องแอบเบือนหน้าหนีแก เช็ดน้ำตาที่ไหลเป็นทางป้อย ๆ ด้วยความสงสาร

เออหนอ...โลกนี้ช่างขาดความยุติธรรมเสียจริง ๆ ทีกับฉันที่อยากจะเลี้ยงดูพ่อใจแทบขาด

สวรรค์ก็แกล้งเอาลมหายใจพ่อของฉันไปดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น

แต่กับป้าคนนี้ สวรรค์กลับปล่อยให้แกมีลมหายใจอยู่อย่างทุกข์ทน

ทำไมลูก ๆ ของป้าจึงกลับไม่เหลียวแลเลยสักนิด...

ทำไมพวกเค้าไม่ยินดีกับโอกาสที่ได้...โอกาสที่ฉัน หรือใครอีกหลาย ๆ คนต้องการที่จะได้รับ 

ทำไมพวกเค้าปฏิเสธโชคดีที่พวกเค้ากำลังได้รับ...โชคดี ที่ฉัน หรือใครอีกหลาย ๆ คนก็วาดหวัง

 "แล้วป้าจะไปไหนต่อจ๊ะ"

"จริง ๆ ป้าก็อยากทำงาน แต่ไปที่ไหน ๆ เค้าก็ไม่รับ บอกว่าป้าแก่แล้ว

พอดีเพื่อนคนเมื่อวานที่ป้าจะกลับด้วยน่ะ เค้าให้ที่อยู่ไว้ ให้ป้าไปสมัครเป็นแม่บ้านที่ปั๊มน้ำมันเพื่อนเค้าน่ะ"

"ดีจัง แล้วป้าจะไปยังไงล่ะคะ"

"พอดีเมื่อวาน รถเค้าเต็ม วันนี้สาย ๆ ป้าว่าจะออกไปนั่งรถเมล์ไปกรุงเทพน่ะ"

"แล้วป้าไปถูกเหรอคะ"

"ป้าไปมาหมดทั่วประเทศแล้ว ไปไม่ยากร้อก แค่ลาดพร้าว 85 เอง"

"ฮ่ะ ๆ ป้าเก่งกว่าหนูอีกนะเนี่ย หนูยังไปกรุงเทพไม่ค่อยถูกเลย"

ป้าแกส่งเสียงหัวเราะตามฉันพร้อมพูดว่า...

"ถ้าหนูอยากไปไหนบอกป้านะ เดี๋ยวป้าจะพาไป"

 ฉันเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ จะแปดโมงแล้ว ถึงเวลาปฏิบัติกรรมฐานอีกแล้ว

ฉันจึงขอตัว ก่อนจากกัน ฉันหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนรูดซิบกระเป๋าใบเล็กที่คล้องคออยู่ ที่แสนจะหวงนักหวงหนาเมื่อคืนก่อน ฉันควักเงินออกมาแล้วยัดใส่มือแก พร้อมพูดว่า

"หนูช่วยป้าพอค่าเดินทาง กับค่าอาหารได้แค่สองวันนะจ๊ะ"

ป้าใจแกยกมือท่วมหัว ปากก็พร่ำคำขอบคุณคำอวยพรต่าง ๆ นา

 ฉันมองเห็นใบหน้าป้าที่เปี่ยมสุข...ก่อนฉันหันหลังเดินจากป้าใจมา พร้อมน้ำตาที่เอ่อท่วมท้น...

เงินเพียงน้อยนิด สร้างสุขให้ป้าได้ขนาดนี้เชียวหรือ

แล้วป้าเค้าจะได้งานทำหรือเปล่านะ หากไม่ได้งานทำเพราะเหตุผลเดิม ๆ

ป้าใจแกก็ต้องเดินทางร่อนเร่ไปเรื่อย ๆ เหมือนเดิม...

ชีวิตแก จะต้องเดินทางต่อไปอีกยาวไกลแค่ไหนนะ...

ฉันขอภาวนา ให้ลูก ๆ ของป้าสักคน หยุดการเดินทางของ "แม่" ของเขาด้วยการเลี้ยงดูด้วยเถอะ

แกต้องการแค่ที่นอน และอาหารเพียงสามมื้อที่ไม่ต้องซื้อหามาด้วยราคาแพง ๆ ...แค่นั้นเอง

ยามเด็กแม่อุ้มชู...เลี้ยงดูเจ้า

แม่ต้องเฝ้ายามเจ้าป่วย ร้องไห้จ้า

ต้องแบกหาม จนบ่าทรุดเลี้ยงเจ้ามา

ทั้งการศึกษาให้แก่เจ้า...อย่างลำเค็ญ

 แม่เพียงหวังเห็นเจ้าได้เติบใหญ่

พร้อมกับใจรักแม่ ที่ยากเข็น

ไม่เคยขอสิ่งใดเกินจำเป็น

เพียงทำเช่นแม่เคยทำ...กับเจ้ามา

 ลูกหลายคนแม่เลี้ยงเจ้ามาได้

แม่คนเดียวไฉน...จึงปล่อยลำบากหนา

ต้องเร่ร่อนนอนวัดพลัดถิ่นมา

กินน้ำตาต่างข้าวไปวัน...วัน

 แลกข้าวแม่แต่ละมื้อ...กับบุหรี่ได้ใหมเล่า

ที่เจ้าเฝ้าเผาพ่นเพลินอย่างสุขสันต์

แลกที่ซุกหัวนอนให้แม่...กับน้ำจันท์

ขอแลกมันกับค่าน้ำนมแม่...ได้ใหมเอย

 เพียงแค่นี้...ทำไมทำให้แม่ตัวเองไม่ได้นะ   (ถึงกับน้ำตาไหลเลย...คิดถึงแม่จังเลย)

 ขอบคุณข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต

รูป pan-pan
โดย: pan-pan
ตั้งเมื่อ: 9 ก.ค. 08
แท็ก:
กระทู้นี้ปิดไม่ให้แสดงความคิดเห็น
ผู้สนับสนุน

ความคิดเห็นที่ 6 : เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง
avatar

น้ำตาไหลเลยอะๆๆๆๆ

โดย: แง้ เขียนเมื่อ 13 ก.ค. 08 IP IP: 58.9.98.XXX
ความคิดเห็นที่ 5 : เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง
avatar

อ่านแล้วคิดถึงแม่จัง ทำไมพวกคนเหล่านั้นเค้ามีโอกาสได้อยู่ใกล้ๆได้มีโอกาสดูแลแม่ แต่พวกเค้ากลับไม่สนใจแม่เลย
ชั้นอยากย้อนเวลากลับไป เพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆได้ดูแลแม่จังเลย
แต่มันก้อเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าแม่จะอยู่ที่ใหนขอให้แม่รับรู้ว่าหนูคิดถึงแม่มาก แม่จะยังอยู่ในใจลูกๆตลอดไปน่ะจ๊ะ หนูจะทำตามคำสอนของแม่ทุกอย่าง หนูจะรักพี่รักน้องเหมือนที่แม่สอน หนูจะตั้งใจเรียนหนูสัญญา หนูรักแม่น่ะ...

โดย: mn เขียนเมื่อ 12 ก.ค. 08 IP IP: 118.7.218.XXX
ความคิดเห็นที่ 4 : เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง
avatar

น่าสงสารจังเลย

โดย: dahe เขียนเมื่อ 10 ก.ค. 08 IP IP: 222.123.159.XXX
ความคิดเห็นที่ 3 : เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง
avatar

อ่านจบขนลุกเลยค่ะ สงสารคนที่เป็นแม่จังเนี่ยละลูก 10 คนแม่ยังเลี้ยงได้แม่คนเดียวลูกยังเลี้ยงไม่ได้เลย

โดย: santamornica เขียนเมื่อ 10 ก.ค. 08 IP IP: 71.107.253.XXX
ความคิดเห็นที่ 2 : เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง
avatar

โดย: Leesaw Boom เขียนเมื่อ 10 ก.ค. 08 IP IP: 78.52.104.XXX
ความคิดเห็นที่ 1 : เรื่องราวของ "ผู้เป็นแม่" ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่ง
avatar

น้ำตาจะไหลพรากอยุ่แล้ว คิดถึงแม่ขึ้นมาใจจะขาด เยดายไม่ได้อยู่ใกล้แม่ เพราะอยู่กันคนละซีกของโลก ปีหน้าจะกลับไปเยี่ยมแม่ พร้อมหลานตัวเล็กอีก1คนนะจ๊ะ แม่จ๋า

โดย: ผ่านมา เขียนเมื่อ 10 ก.ค. 08 IP IP: 218.149.68.XXX

MTha! Talk Ads

สนใจติดต่อ 02-100-8111