ในโลกนี้ล้วนต้องเบียดเบียนชีวิตกัน สิ่งนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การฆ่านั้นต้องประกอบ ไปด้วยหลัก ๕ ประการนี้

(๑) สัตว์นั้นมีชีวิต
(๒) รู้อยู่ว่าสัตว์นั้นมีชีวิต
(๓) มีจิตคิดจะฆ่า
(๔) เพียรพยายามฆ่า
(๕) สัตว์นั้นตายลง

ดังนั้น หากครบทั้ง ๕ องค์ประกอบนี้ ก็เป็นอันศีลข้อ 1 แน่นอน แต่จะเป็นบาปหรือบุญ ขึ้นอยู่กับจิตของคุณเป็นกุศล หรืออกุศลตอนที่เจตนาทำสิ่งนั้น ให้ลูกน้ำปลา ปลา ได้ประโยชน์ ลูกน้ำตายเป็นร้อย ทำไมจิตมนุษย์จึงคิดว่าได้บุญ ทั้งนี้ก็เพราะว่า การฆ่าสัตว์ใหญ่นั้นบาปกว่าการฆ่าสัตว์ที่เล็กกว่า โดยเฉพาะสัตว์ที่เราไม่ได้รัก จิตของเราจะไม่ไปคิดอกุศลกับมันนั่นเอง และเห็นการฆ่าสัตว์ใหญ่และสัตว์ที่เรารักจิตของเราย่อม
คิดเป็นอกุศลนั่นเอง

อีกอย่างสัตว์ที่ไม่มีลมปราณ(ลมแห่งชีวิต) เช่น เชื้อโรค มด ปลวก พยาธิ ยังไม่ ถือว่ามีพลังแห่งชีวิตพอที่จะพัฒนาเป็นสัตว์ที่ประเสริฐ

เคยดูรายการ กรรมลิขิต ทางช่อง 5 แล้วตอนท้าย ถ้าจำไม่ผิด เป็นท่าน ว. วัชรเมธี (หรือ พระพยอม ก้อไม่ค่อยแน่ใจ)
ท่านบอกไว้ว่า
"การที่ฆ่าสัตว์ใหญ่ บาปกว่า สัตว์เล็กนั้น บาปกว่าหรือไม่ ให้ดูที่ ประโยชน์ของสัตว์ นั้น ๆ "
ประมาณนี้ค่ะ

คุณภาพ ไม่ได้อยู่ ที่ขนาด
อันนี้เป็นเรื่องที่ผมเจอมาแล้ว ในหมู่บ้านผมนะ คือ ยายแก่อายุ 70 กว่า เป็นญาติห่างๆกับผม เค้าป่วยเป็นมะเร็ง เบาหวาน หัวใจ . . . ก็คือโรคของคนสูงอายุเค้าล่ะ ทีนี้ ลูกหลาน คิดว่า ถ้าอยู่โรงพยาบาล ยังไง ก็ไม่รอดแล้ว เอากลับมาตายที่บ้านดีกว่า
ตัวเค้า เอง นอนไม่รู้สึกตัวแล้ว เพราะโรคร้าย กัดกินทุกอย่าง ได้แต่ นอนรอวันตาย ลูกหลานได้แต่ ป้อนน้ำ เพราะไม่รับอาหารแล้ว . . . ที่อยู่ได้ เพราะ สายออกซิเจน
ทีนี้ มีคนที่มาเยี่ยมคนนึงหลุดปาก ไปว่า จับนอนหงาย แล้วก็ถอดสายออกซิเจน ซะสิ จะได้ไปสบาย . . . วันต่อมา ลูกหลานเค้าก็ทำ อย่างนั้นจริงๆ เพราะให้ ยาย เค้า ไปสบาย

ถามว่า ถ้ากรณี นี้ ลูกหลานทำแบบนี้ บาปมั้ยครับ
ผมเคยทำงานพาร์ทไทม์ โรงพยาบาล เคยเห็นกรณี หมอ บอกอ้อมๆ กับญาติผู้ป่วย บ่อยๆ ว่า ถ้าถอดสายออกซิเจน ออก เพื่อให้คนไข้ ไปสบาย
เพราะแบบนี้ ก็เท่ากับ ฆ่าพ่อ แม่ เหมือนกัน . . . แต่เนื่องจากเจตนา เพื่อให้เค้าไปสบาย ไม่ต้องการให้ทรมาณ

วิธีสร้างบุญบารมีโดยสมเด็จพระสังฆราชฯ องค์ที่19 ตามลิงค์ข้างล่าง
http://www.zshare.net/download/155107007f39b4e2/

ตามทฤษฎี ฆ่าสัตว์ใหญ่จะบาปกว่าสัตว์เล็ก
และตามทฤษฎี ทุกชีวิตมีค่าเท่ากัน

แต่ในทางปฏิบัติ สมมุติต้องเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน การฆ่าสัตว์ใหญ่ 1 ชีวิต (สมมุติให้เป็นสุกร ไม่เอาดีกว่า เป็นโคเลยละกัน) กับการฆ่ากุ้งฝอยเป็นล้านๆตัว ผมว่าฆ่าสัตว์ใหญ่ดูฉลาดกว่านิดนึง

แต่อย่างไรก็ดี อย่าเบียดเบียนกันเลยครับ

จาก คห.28 เนื่องจากผมเห็นว่าคนชอบอ้างข้อความนี้ว่าใครสอนว่าไม่ให้ทานเนื้อก็เหมารวมว่าเป็นความคิดของพระเทวทัตหมด ซึ่งจริงๆแล้วการทานเจไม่ทานเนื้อสัตว์เป็นสิ่งที่ดีและได้บุญด้วยซ้ำไป

เราต้องมองที่เจตนาน่ะครับ ที่พระพุทธเจ้าทรงตำหนิพระเทวทัตเพราะทราบว่า พระเทวทัตอ้างข้อกำหนดเหล่านี้ขึ้นมาด้วยจุดประสงค์บางอย่าง แบบว่าจะเอาธรรมนำหน้าเพื่อทำให้ผู้อื่นมองว่าตนเองดีและเคร่งครัดกว่าพระพุทธเจ้า

อย่างเช่นข้อที่ให้พระอยู่ป่า อย่างพระมหากัสสปะเองท่านก็เป็นพระอรหันต์ผู้เลิศในด้านธุดงค์ และท่านก็มักจะกล่าวสรรเสริญและชักชวนผู้คนให้อยู่ป่า มีความมักน้อยสันโดษอยู่เสมอ แม้แต่ตัวท่านเองมีอยู่ครั้งหนึ่งพระพุทธองค์ทรงชวนให้ท่านพระมหากัสสปะมาอยู่ใกล้ๆพระองค์เพื่อช่วยเผยแผ่พระธรรมคำสอนเนื่องจากเห็นท่านพระมหากัสสปะอายุมากแล้ว ท่านพระมหากัสสปะก็ยังปฏิเสธและยืนยันว่าท่านจะอยู่ป่าเป็นวัตรต่อไปเพื่อเป็นประโยชน์แก่อนุชนคนรุ่นหลัง ซึ่งพระพุทธองค์ก็ได้ทรงอนุโมทนาสาธุการแก่ท่านไป

ดังนั้นเจตนาของพระเทวทัตต่างหากครับที่ไม่ดี ไม่ใช่ว่าสิ่งที่พระเทวทัตเสนอมานั้นเป็นสิ่งไม่ดี

ท่านพุทธทาสเคยกล่าวไว้เมื่อสมัยพระโลกนาถ เข้ามาเชิญชวญภิกษุสามเณรไปแสวงบุญทั่วโลก ท่านโลกนารถกล่าววไว้ว่า พระกินเนื้อสัตว์ถือว่าไม่เหมาะสม

แต่ท่านพุทธทาสกล่าวว่า พระพุทธทาสไม่เคยห้ามกินเนื้อสัตว์ มีแต่เทวทัตเท่านั้นที่พูดเยี่ยงนี้ขึ้นมาเพื่อทำให้สงฆ์แตกแยก

แต่เหตุผลที่เราไม่ควรกินเนื้อสัตว์คือ การฝึกตน การฝึกมีจาคะ ให้ตนมีความสมบูรณ์พร้อมเพื่อฝึกจิต โดยไม่มีอะไรด่างพร้อยต่างหาก

ความคิดผมฆ่าอะไำรก็บาปหมดละ เพราะมี 1 ชีวิตเหมือนกัน

แต่เป็นผมจะเลือกฆ่าสัตว์ใหญ๋เพราะให้ประโยชน์กับเราได้มากกกว่า

อิ่มทั้งหมู่บ้าน

ความเห็นที่ 1 ถูกแล้ว นับที่คุณประโยชน์

อย่างคุณฆ่ายุง ฆ่าวัว มันบาปหนักเท่า ฆ่าพ่อ แม่ไหม

ฆ่าข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ กับฆ่าประชาชนคนธรรมดา อันไหนเรื่องดังกว่ากัน มันอยู่ที่คุณประโยชน์ กับบุญของคนนั้น

คห.1 ถูกแล้ว เพราะเคยอ่านเจอว่า พระโพธิสัตว์จะไม่เกิดเป็นสัตว์ที่มีขนาดเล็กกว่านกกระจาบ ส่วนอื่นๆ คนที่มีภูมิธรรมอยู่ในตัวก็คงคิดได้ แล้วก็เห็นคล้องตาม คห. 1 และคห. อื่นที่สนับสนุนคห.1

ที่อยากจะสื่อ ก็คือ สิ่งมีชีวิต ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ มันก็กลัวตายทั้งนั้น ฉะนั้น ไม่ว่าเราจะเจตนาหรือไม่ มันก็บาป และจะบาปมาก บาปน้อย ก็ขึ้นอยู่กับจิตสำนึก ว่า ทำไปเพื่ออะไร
เอาน้ำร้อน ราดรังมด เพราะแค่สะใจ หรือ จะ ฆ่าเสือ ที่หลุดจากกรง ไปไล่กัดชาวบ้าน
มดมันก็กลัวตายเป็นนะครับ . . . เพียงแต่มันเป็นสิ่งมีชีวิต เล็กๆ คนเราก็เลยไม่เห็นค่า . . . ทุกวัน นี้ ผมก็ยัง ฆ่ามด ฆ่า ยุง อยู่เลย เพราะปกป้องตัวเอง จะว่าผมเห็นแก่ตัวก็คงได้นะ

นอกจากเจตนาความพยายามในการก่อกรรมแล้ว ก็ขึ้นอยู่ที่คุณธรรมและความดีงามของสัตว์ชนิดนั้นๆด้วยน่ะครับ ส่วนใหญ่สัตว์ใหญ่เช่น ม้า วัว ควาย ช้าง มนุษย์มักจะนำมาใช้งานช่วยเหลืองานต่างๆ นับว่ามีคุณค่าและทำคุณประโยชน์ให้กับมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่นๆบ้าง ซึ่งแตกต่างจากสัตว์เล็กเช่น มด แมลง ต่างๆ

การทำดีหรือไม่ดีต่อสิ่งมีชีวิตต่างๆนั้นผลสะท้อนที่ได้รับกลับมาจะมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่ที่ระดับคุณความดีและคุณธรรมของสิ่งมีชีวิตนั้นเป็นเกณฑ์น่ะครับ

#19 ครับ

ถ้าความเห็นที่เกี่ยวข้องกับกระทู้นี้ อ่านที่ #16 ส่วนจากความคิดที่ 17 ก็บอกแล้ว ว่า เคยคิดเล่นๆกับเพื่อน ส่วน อันอื่นๆ เป็นอารมณ์ ต่อเนื่อง

ถ้ากลัวบาปสนใจทำบุญกับวัดธรรมกายไหมครับ

บริจาคเงินจนมีเครื่องประดับสวรรค์แล้วไม่ใส่มีสิทธิ์จะตกสวรรค์

เราว่านะจะใหญ่จะเล็กก้อบาปเท่ากัน
เพราะเป็นชีวิตเหมือนกัน...น่าจะดูที่เจตนา

เราว่าคุณวิริยะจะหลงประเด็นไหม..... มันเป็นวงจรชีวิต วัฏจักรห่วงโซ่อาหาร ...... แต่คนเรามีการวิจัยว่ามีฟันแบบเดียวกับพวก สัตว์กินพืช พวกวัว ควาย เพราะเรามีฟันบด แต่ไม่มีเขี้ยวเล็บอย่างเสือ ที่กินเนื้อสัตว์อื่นเป็นอาหาร ....... ดังนั้นการกินเนื้อสัตว์ของคนเราจึงเป็นการฝืนธรรมชาติ

แต่บรรพบุรุษเราก็กินเนื้อส้ตว์มาจนเรา ก็ไม่รู้ว่าเราควรหรือไม่ควรกินกันแน่

อยาก พวกเสือ จระเข้ เวลามันหิว มันก้กินเพราะสัตชาตญาณ มันหิว มันจึงกิน ไม่เหมือนคน ฆ่า เพราะ อยากฆ่า

ที่ว่ามาไม่ได้กล่าวอ้างอิง วิชาการใดๆ หลักอะไรทั้งนั้น
แต่คิดว่า การที่เกิดมาเป็นมนุษย์ อาจไม่ใช่ เพราะเราเป็นมีบุญ หรือ เป็นสัตว์ประเสริฐ อย่างที่ ใครๆ คิดก็ได้ เราเกิดมา เพราะ เรามีบาป จึงอาจต้องมาชดใช้ ต้องมาเผชิญ กับความ ลำบาก ความที่เรามีสมองคิด อาจเป็นเพราะ ธรรมชาติ ต้องการลงโทษให้รู้จักความเจ็บ ความผิดหวัง ความทุกข์ สิ่งสัตว์ ทั้งหลายไม่มี
มด หรือ ยุง เวลาจะตาย มันไม่เจ็บ ไม่ทรมาณ ผมว่ามันโชคดีกว่า คนซะอีก แต่ คนเรา เวลาจะตาย ทรมาณสารพัด ผมว่า การจบชีวิต โดยไม่ทรมาณ นั้น คือ สุดยอด แห่งการตายที่ทุกสิ่งมีชีวิต ต้องการแล้วล่ะ

และจากความเห็น 1 ที่ว่า การจะเกิดเป็นคนได้นั้น ต้องมีบุญ พอสมควร
แล้วทำไม บางคนในเมื่อมีบุญขนาดได้เกิดมาเป็นคนแล้ว ยังเลว ได้ใจ ซะขนาดนั้น
ผมเคยคิด เล่นๆกับเพื่อนนะ . . . ว่า การที่ เรา ไม่ทาน เนื้อสัตว์ ใหญ่ กับ การ ที่เรา ทานแต่ เนื้อสัตว์ เล็ก อันไหน จะบาป มากกว่า กัน
สมมุติ คุณ ทานเนื้อวัว 200 กรัม แล้ว อิ่ม เนื้อวัว 200 กรัม เป็นเพียง เศษเสี้ยว นึง ของร่างกายทั้งหมดของวัว . . . วัว ไม่จำเป็นต้องตาย ก็ได้ ถ้าคุณ ใช้แค่ เนื้อ 200 กรัม ของมัน หรือ ถ้าคุณ กินแค่เนื้อ วันละ 200 กรัม คุณก็ใช้เวลา เป็นเดือน กว่า จะ กินวัวหมดทั้งตัว . . . ถึงในความเป็นจริงมันไม่ใช่อย่างนั้น ยังไง วัว ตัวที่เรากิน 200 กรัม ก็ตายอยู่ดี แต่ที่ผมอยากจะสื่อ ก็คือ การลด ชีวิต ที่ต้องตาย ในแต่ละวัน
เปรียบ กับ ไก่ 200 กรัม อาจะเป็น ขา สองข้าง . . . ก็กลายเป็นไก่ พิการ . . . ปลา กุ้ง 200 กรัม ก็ หลายชีวิต อยู่ เพียงเพื่อท้องอิ่มไปวันๆ เราต้องเบียดเบียน ชีวิตของผู้อื่น กี่ชีวิต
สัตว์ทั้งหลาย มันไม่ได้อยากเกิดมาเพื่อเป็นอาหารหรอก คนเรากำหนดให้มันเอง ไม่มีใครอยากเกิดมาแล้วตายทั้งนั้น

ผมว่า มันอยู่ที่ เจตนา ในการฆ่า มากกว่านะ ว่า เรา ฆ่า สัตว์ นั้นๆ เพราะอะไร ถึงจะเป็นแค่ มด แค่ ยุง แต่ถ้า เรา จิตใจ อำมหิต เช่น จับมันมา ไม่ฆ่าให้ตายในทันที เด็ดขา เด็ดปีก มันทีละชิ้น ก่อนจะค่อยๆ ขยี้ มันให้ตาย ช้าๆ จับแมว จับหมา มาทรมาณ ให้ตาย
กับ การ ที่ ฆ่า วัว ควาย เพื่อเป็นอาหาร . . . คิดว่า อย่างไหน บาป มากกว่า กัน
ใช้อะไรในการ วัด ว่า การกระทำ อันไหน บาป มาก หรือบาป น้อย . . . พวกเราไม่มี มิเตอร์สำหรับ ใช้วัด บาป
ฉะนั้น ผมว่า มองที่เจตนา ในการฆ่า การลงมือดีกว่า
ที่ว่า สัตว์ใหญ่ ใช้ การเจตนาในการฆ่า สูงนั้น . . . แต่สมัยนี้ เรามีเครื่องมือ มีอาวุท ที่ทันสมัยแล้วนะ การฆ่าสัตว์นั้นอาจไม่จำเป็นต้องมี ความพยายาม เท่า เมื่อก่อนเลย
บางคน ล่า เพื่อความสนุก บางคน ล้มวัว เพื่อเป็นอาหาร
มีหน้าที่ภาระ แตกต่างกันไป

ความรู้ทั้งนั้นเลยครับ ได้รู้เพิ่มเติมเพียบเลยครับ

เราว่าดูที่เจตนามากกว่านะ......ถ้าเป็นการฆ่าโดยไม่ตั้งใจก็น่าจะบาปน้อยกว่าวางแผนฆ่า...... ก็คงตัดสินเหมือนศาลไง...... เจตนาไหม มีอารมณ์โกรธแค้นด้วยเปล่าอะไรงี้..... แต่ มดกับยุง เราฆ่าทุกวันเลย เพราะมันมาทำให้เราเป็นทุกข์เราต้องกำจัดมัน.....

ต่อจาก คห.ที่ 12 ครับ

และการฆ่าสัตว์ใหญ่จะบาปมากกว่า เพราะว่า สัตว์นั้น จะเรียงตามลำดับของกำลังบุญของดวงวิญญาณนั้นๆ ที่มาเกิด
เช่น มีบุญมาก ก้อเกิดเป็นช้าง มีบุญน้อยก้อเกิดเป็นหมู
(การเกิดตามกำลังบุญนี้ ไม่ได้เรียงตามขนาดของสัตว์นะครับ แต่เรียงตามความมีสติสัมปัญชัญญะของสัตว์นั้นๆ
เช่น สัตว์ที่รู้ความ ฉลาดมาก ก้อจะบาปมาก)
เพราะการเกิดเป็นสัตว์ฉลาดนั่นแสดงว่ามีบุญติดตัวมาบ้าง

เช่นเดียวกัน การฆ่าคน ก้อเรียงตามลำดับบุญ และความเป็นอริยะของคนๆ นั้นเช่นกัน

เช่น การฆ่าพระผู้ทรงศีล จะบาปมากกว่า การฆ่าฆาตรกร มากนัก

สรุปโดยรวมคือ
1.สิ่งมีชีวิตนั้น เป็นสิ่งมีชีวิตอะไร?
( มด,ช้าง,ลิง,คน,พระอริยะเจ้า)
2.ฆ่าด้วยเจตนาสมบูรณ์หรือไม่? (ครบองค์ประกอบ 4 )
3.จำนวนในการฆ่ามากเท่าไร?

เรื่องที่ความเห็นอื่นๆ บอกว่า การฆ่าสัตว์ใหญ่ต้องใช้เจตนาในการฆ่ามากกว่านั้นจริงครับ แต่ไม่ครบองค์ประกอบทั้งหมด

เพราะว่า สัตว์ใหญ่ โอกาสที่เราจะฆ่ามันได้บ่อยๆ มันน้อยเพราะด้วยขนาดของมัน ทำให้มันตายยาก และอาจจะต้องใช้อุปกรณ์ ในการฆ่ามัน
แต่ว่าสัตว์เล็กเราไม่ตั้งใจก้อไปฆ่ามันโดยไม่เจตนาได้บ่อยกว่า (แค่ใช้มือบี้ มันก้อตายได้แล้ว)
เพราะฉนั้น การฆ่าสัตว์ใหญ่ จึงมักมาจากเหตุตั้งใจจริงๆ
ผิดกับสัตว์เล็กที่ มักจะบังเอิญฆ่ามันโดยไม่เจตนา
จึงทำให้การฆ่าสัตว์ใหญ่ มีเจตนาฆ่าโดยสมบูรณ์เกิดขึ้น

เพราะกรรมจะสมบูรณ์อยู่ที่เจตนาว่า ตั้งใจฆ่าแค่ไหน
องค์ประกอบของศีล ปาณาติบาต คือ
1.รู้ว่าสัตว์นั้นมีชีวิต
2.มีจิตคิดจะฆ่าสัตว์นั้น
3.ลงมือกระทำเพื่อให้สัตว์นั้นตาย (ไม่ว่าจะลงมือเองหรือวานให้ผู้อื่นฆ่า)
4.สัตว์นั้นตายลงด้วยเจตนาของเรา

และการฆ่าสัตว์ใหญ่จะบาปมากกว่า เพราะว่า สัตว์นั้น จะเรียงตามลำดับบุญของดวงวิญญาณนั้นๆ ที่มาเกิด
เช่น มีบุญมาก ก้อเกิดเป็นช้าง มีบุญน้อยก้อเกิดเป็นหมู
(การเกิดตามกำลังบุญนี้ ไม่ได้เรียง

ต่ออีกนิดหนึ่ง

เพราะถ้าเราไม่สร้าง ปัจจุบันตามวัดต่างๆคงไม่มีพระพุทธรูปสวยๆ

ให้เรากราบไหว้ เป็นที่ท่องเที่ยวรู้จักไปทั่วโลก

ที่ตอบมาไม่มีถูกเลย

ที่ฆ่าสัตว์ใหญ่บาปมากกว่าฆ่าสัตว์เล็ก

เพราะสัตว์ใหญ่พวกโค กระบือ ช้าง ม้ามีคุณประโยชน์กับเรา

มากกว่ายุง แมลงสาบ มด เข้าใจยัง

เขาดูที่คุณประโยชน์เป็นหลัก นี่คือคำตอบที่แท้จริง

ไม่เชื่อไปถามเว็บศาสนาได้

คห.9 เฉพาะหนังสือยุคหลังๆเห็นด้วยนะ

ส่วนเรื่องพระพุทธรูปจุดกำเนิดอยู่ปากีสถาน

ที่มีลักษณะเหมือนรูปปั้นโรมัน เพราะในปากีสถานมีลูกหลาน

ชาวโรมันตั้งแต่สมัยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ตกค้างอยู่

การสร้างพระพุทธรูปสมัยพระพุทธเจ้ายังไม่มี

แต่มีการปลูกต้นโพธิ์เป็นตัวแทนพระองค์ เรียกว่าโพธิ์อานนท์

(ไม่ใช่ต้นที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้นะ)เพราะพระอานนท์เป็นที่ปรึกษา

เวลาพระพุทธเจ้าเสด็จไปต่างเมือง

ใครคิดถึงพระองค์ก็มาบูชาต้นโพธิ์

ที่เราเชื่อกันว่าสร้างพระพุทธรูปได้บุญมาก

เพราะถือว่าเป็นตัวแทนพระองค์

ชื่อเรียกพระพุทธรูปก็บอกความหมายอยู่แล้ว

ปฏิมากร แปลว่า รูปเปรียบ รูปแทนพระพุทธเจ้า

ถ้าสร้างด้วยความบริสุทธิ์ใจก็น่าสนับสนุน

เพราะถ้าเราไม่สร้าง

อย่างที่หลายท่านบอกนั้นหล่ะครับ สำคัญอยู่ที่เจตนา ไม่ว่าสัตว์จะใหญ่เล็กขนาดไหน ถ้าเรามีเจตนามากกว่านั้นก็คือบาปกว่า เช่นเราตั้งใจตบยุ่งให้ตาย กับรพขับรถแล้วหมาวิ่งตัดหน้ารถเราชนมันตาย แรงบาปของการตั้งใจตบยุ่งให้ตายมันสู้กว่า ขับรถชนหมาตายเยอะครับ

หนังสือทางพุทธ หลายเล่มก็เชื่อไม่ได้ทั้งหมดครับ พยายามยึดหลัก การามสูตร(ถ้าเขียนผิดขออภัย)ไว้ ที่ว่าด้วย ไม่เชื่อจากคำบอกเล่า จากครูสอน จากฯลฯ ให้พิจรณาตรึกตรองเอาเองดูว่าจริงแท้ขนาดไหน หนังสือหลายเล่มเขียนโดยใจความคิดของผู้เขียนใส่ลงไป หาไม่เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าโดยแท้

วันก่อนผมนั้งดูทีวี โฆษณาทางทีวียังพูดมั่วเลยครับ เช่นการสร้างพระ รูปปั้น เทวรูปต่าง ๆ พระพุทธเจ้าไม่เคยสอนให้ทำ แต่ท่านก็ไม่ห้ามที่จะให้มี พระพุทธรูปต่าง ๆ เกิดหลังจากพระพุทธเจ้า นิพานไปแล้วหลายร้อยปีครับถึงจะเริ่มมีกันจริงๆ แล้วพระพุทธรูปมีต้นกำเนิดมาจากฝั่งโรมันอีกต่างหาก แต่ในทีวีโฆษณาบอกว่า พระพุทธเจ้าบอกว่าการสร้างพระพุทธรูปได้บุญมาก มันไม่เป็นความจริงเลย พระพุทธเจ้า ไม่เคยสอนเช่นนั้น และไม่สอนให้นับถือรูปปั้นใด ๆ เลยด้วยซ้ำเพระาจะทำให้ไขว้เขว้จากหลังธร

ขอให้สิ่งที่พวกมันทำกับประชาชน จงทำให้พวกมันได้ไปชดใช้กรรมในนรกด้วยเถอะ ไม่รู้ว่าตายแล้วจะเอาไปได้ไหมเงินน่ะ ช่วยคนไทยด้วยกันจะไม่ดีกว่ารึ

พระพุทธเจ้ากล่าวว่าเจตนา คือ กรรม
ถามว่าเมื่อฆ่าสัตว์เล็ก กับสัตว์ใหญ่ แบบไหนต้องใช้กำลังใจมากกว่ากัน
แบบไหนที่ต้องอาศัยความตั้งใจ หรือเจตนามากกว่ากัน

ถ้าพูดถึงด้านความรู้สึกก็คงใช่ แต่ถ้าว่ากันตามเหตุผลก็เหมือนกันล่ะ ใหญ่หรือเล็ก ก็ไม่ควรไปเบียดเบียนเขา

คห.ที่ 1 กับ คห.ที่ 4 ถูก

เห็นด้วยตาม คห.ที่ 1 ครับ เปรียบเทียบเหมือนเราตียุง 1 ตัว กับฆ่าวัว 1 ตัว ครับ ความคิดในการฆ่า การชั่งใจก็ไม่เหมือนกันครับ บาปหนักไม่หนักตรงความคิดนี่แหละครับ

รู้สึกว่าเคยมีนะ กระทู้แบบนี้ เท่ากันมั๊ง ก็ในเมื่อ 1 ชีวิตเหมือนกัน

สัตว์ใหญ่มีบุญมากกว่าสัตว์เล็ก เพราะเศษกรรมน้อยกว่า สัตว์ใหญ่อาจจะเป็นโพธิสัตว์มาเกิดได้ด้วย จะฆ่าสัตว์ใหญ่ต้องใช้ความพยายามมาก ความพยายามมากก็บาปมาก ฆ่าคนก็ยิ่งบาป เพราะคนมีบุญพอสมควรถึงได้เกิดมาเป็นคน ถ้าฆ่าพระอริยเจ้าก็ยิ่งบาปมาก ฆ่าพ่อแม่ก็บาปมากเพราะว่าพ่อแม่มีพรหมวิหารสี่ให้กับลูกอย่างยิ่งยวด