อาจจะงงไปสักหน่อย วันนี้ผู้เขียนมาแปลกที่จับเรื่องที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันเลย ( เกมคอมพิวเตอร์ - การเมือง ) มาโยงกัน ท่านทั้งหลายไม่ต้องตกใจหรอกครับ เพราะอันที่จริงแล้วผู้เขียนคิดจะเขียนเพียงเรื่องของ GTA เพียงเรื่องเดียว แต่เมื่อเช้าฟังรายการเล่าข่าวแล้วตกใจกับความคิดของผู้นำประเทศ ซึ่งผู้เขียนไม่ทราบว่าคิดออกมาได้อย่างไร?

จึงต้องขอเอาทั้ง 2 เรื่องมาผสมกัน ผู้อ่านอย่าได้เบื่อไปเสียก่อนนะครับ!

ไม่กี่วันก่อน เกิดเหตุวัยรุ่นอายุ 19 ชิงทรัพย์และฆ่าคนขับแท็กซี่ตายโดยอ้างว่า " การฆ่าคนมันง่าย เพราะชินจากการเล่นเกม GTA แล้ว " ตามมาด้วยหลายๆ ความเห็นทางสื่อ Internet ที่มีจำนวนไม่น้อย ( จากที่ผู้เขียนนั่งติดตามในหลายๆ webboard ) ออกแนวเดิมๆ ที่น่าเบื่อ นั่นคือการ " โทษเกม " เรียกว่าสื่อว่าอย่างไร ก็ว่าตามนั้น และมาวันนี้ ผู้เขียนเชื่อว่าก็มีผู้คนไม่น้อยที่สนับสนุนความคิดของคุณสมัคร สุนทรเวช ในกรณีที่จะแก้ รธน. ในหัวข้อ ม.63 ว่าด้วยสิทธิในการชุมนุม

จุดร่วมที่สำคัญที่ผู้เขียนนำมาใช้เขียนบทความนี้มิได้เกินจริงแต่อย่างใด ด้านของกรณี GTA นั้น มีบางความเห็นพาดพิงไปถึง พรบ.สื่อยั่วยุฯ ที่รัฐบาลรัฐประหารของ พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ & พวก คมช. พยายามจะออกมา แต่ก็ถูกนักวิชาการและนักเคลื่อนไหวผู้รักในประชาธิปไตยต่อต้านจนต้องเลิกล้มไป

( ท่านสามารถอ่านเกี่ยวกับบทวิจารณ์ พรบ. ดังกล่าวได้จากบทความของผู้เขียนที่นี่ครับ http://www.ปรามูล.com:443/webboard/view.php3?katoo=K52206 โดยอ่านตั้งแต่ คห.5 ลงไป )

เช่นเดียวกับกรณีของ ม.63 นั้น หลายคนเห็นด้วยเพราะเริ่มรำคาญม็อบพันธมิตรกันแล้ว

อนึ่ง! ผู้เขียนมิใช่ฝ่ายพันธมิตรฯ หรือฝ่ายไหนทั้งนั้น แต่ผู้เขียนไม่สบายใจอย่างยิ่งกับกระแสดังกล่าว ในที่นี้ผู้เขียนจะขอแยกเป็น 2 ส่วน ในส่วนแรก กรณี GTA หลายคนนั้นโทษว่า " เกมเป็นต้นเหตุ " โดยเลือกที่จะมองข้ามปัญหาเบื้องลึกในจิตใจของผู้กระทำผิด โดยเฉพาะบรรดาสื่อทั้งหลายเอาสาเหตุที่น่าสนใจที่ว่า " พ่อชอบเมาสุราและทำร้ายแม่เป็นประจำ " ไว้เพียงบรรทัดเล็กๆ แต่ไปลงลึกรายละเอียดเรื่องของ GTA เสียมากกว่า ผู้เขียนนั้นอาจจะไม่เคยได้เล่นเอง แต่ก็ชอบนั่งดูเด็กๆ มันเล่นกัน และเคยอ่านบทสรุปเกมนี้มาบ้าง โดยรวมแล้วเกมมันก็ไม่ต่างจากภาพยนตร์แนวเจ้าพ่อ - นักเลง ( ภาษาอังกฤษใช้คำว่า " Gangster " ) ที่เราคุ้นหูคุ้นตากันทั่วไป ที่ตัวเอกของเรื่องอยู่ในโลกแบบนั้น แต่อีกนัยหนึ่ง ตามเนื้อเรื่องแล้วตัวเอกก็มักไม่ได้เต็มใจที่จะอยู่ แต่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยความจำเป็น ( รอคนที่จำเนื้อเรื่องภาค 3 ได้แม่นๆ มาเล่าด้วยครับ ) หากแต่เสน่ห์ของเกมนี้มันอยู่ที่เราสามารถทำในสิ่งที่เราทำไม่ได้ในโลกแห่งความจริง เช่นขโมยรถ ยิงตำรวจ ทำตัวเป็นมือปืนรับจ้าง ฯลฯ ซึ่งจะว่าไป ผู้เขียนกล้าฟันธงว่าไม่มีใครในโลกที่ทั้งชีวิต " ไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้ " แต่ผู้เขียนเชื่อว่าลึกๆ ไม่ว่าใครก็อยากแหกกฏของสังคม อยากทำอะไรที่มัน Disorder ไปจากชีวิตที่ทำๆ อยู่ แต่ด้วยกฏเกณฑ์สังคมแล้วเรารู้ว่ามันไม่ควรทำ เราจึงยับยั้งใจได้ และหันไประบายมันกับเกมแทน

อย่างไรก็ตาม กรณีฆาตกรรมที่เป็นข่าวนี้ แม้ผู้กระทำผิดจะอ้างว่าเลียนแบบจากเกม แต่อะไรคือสาเหตุหลักที่ทำให้เด็กเห็นว่า " ความรุนแรง " เป็นเรื่องปกติสำหรับเขา? ในประวัติของฆาตกรต่อเนื่อง ( Serial Killer ) เกือบทุกคนมักจะมีจุดร่วมกันเกี่ยวกับสาเหตุที่ทำให้คนเหล่านั้นกลายเป็นฆาตกรก็เพรา
ะ " ความรุนแรงในครอบครัว " ในวัยเด็กบางคนถูกทารุณกรรม หรือถูกทารุณทางเพศจากบุคคลในครอบครัวครั้งแล้วครั้งเล่า ความรุนแรงได้หล่อหลอมให้เขากลายเป็นพวกที่มีจิตใจไม่ปกติดังกล่าว จุดร่วมอีกจุดหนึ่งคือเด็กพวกนี้มักจะไม่ค่อยมี " ที่ปรึกษา " ที่เข้าใจด้านจิตวิทยาสักเท่าไรนัก พอรู้ตัวอีกที ก็ถลำลึกจนอาการแก้ไม่หายเสียแล้ว ถึงกับถูกจับถูกประหารชีวิตไปก็มากมายในต่างประเทศ ถึงตรงนี้ก็ยังมีคนบอกอีกว่าเกมก็มีส่วน ซึ่งผู้เขียนก็คงไม่เถียงว่าไม่เกี่ยวเลย เพียงแต่มันมีส่วนแค่ " เศษเสี้ยวเล็กๆ " ไม่ใช่สาเหตุหลัก มิเช่นนั้นฆาตกรต่อเนื่องในอดีตคงก่ออาชญากรรมไม่ได้ ( เพราะสมัยนั้นไม่มีเครื่องวีดีโอเกม หรือคอมพิวเตอร์ให้เล่น ) ตรงนี้ปัญหาคือ " ทำอย่างไรจึงจะไม่ให้เกิดเหตุดังกล่าวขึ้นอีก? " ผู้เขียนต้องขอถามก่อนว่า " คาดหวังแค่ไหน? "

ถ้าจะคาดหวังว่า " ไม่ควรมีเลยแม้รายเดียว " ผู้เขียนคงมองว่าคนที่คิดแบบนั้นเพ้อฝันมากเกินไป เพราะในความเป็นจริงแล้วไม่มีทางที่จะกำจัดอาชญากรรมได้ 100% แม้ในประเทศที่ระบบกระบวนการยุติธรรมหนักแน่นจริงจังอย่างในสหรัฐอเมริกาหรือญี่ปุ่น
ก็ยังมีข่าวทำนองนี้ออกมาเรื่อยๆ ถามว่าเพราะเหตุใด ก็เพราะว่าไม่มีที่ไหนในโลกนี้ที่เราสามารถ " ควบคุมสถาบันครอบครัว " ได้ทั้งหมด ยิ่งในสังคมทุนนิยมที่ทุกเวลาคือเงินทองเลี้ยงชีพแล้ว แค่จะหาเวลามาอบรมพ่อแม่ให้เลี้ยงลูกให้ดีนั้นมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย การแข่งขันนั้นบีบรัดผู้คนไปหมด แต่ถ้าหวังเพียงแค่ว่าให้เรื่องพวกนี้ " นานๆ จะเกิดขึ้นสักที " หนทางก็พอมีอยู่บ้างดังต่อไปนี้

- ผู้เขียนไม่มั่นใจว่า ปัจจุบันนี้ พรบ. คุ้มครองเด็กและเยาวชน สามารถแยกเด็กออกจากพ่อแม่หรือผู้ปกครองที่ทำให้บ้านเป็น " นรก " ได้หรือไม่? ตรงนี้ถือว่าเป็นประเด็นสำคัญอย่างหนึ่ง เพราะการให้เด็กอยู่กับสิ่งเหล่านี้นานๆ สุขภาพจิตมักจะเสีย อีกประการหนึ่งสังคมไทยเด็กมักจะไม่ค่อยพูดเรื่องที่บ้านให้ใครฟัง ดังนั้นหากมีกฏหมายจุดนี้ออกมาแล้วภาคประชาสังคมช่วยกันเป็นหูเป็นตา ก็น่าจะแก้ไขอะไรได้บ้างไม่มากก็น้อย

- และหากมี กม. ตามหัวข้อแรกจริง เด็กที่ถูกทางการดึงออกมาจะถูกนำไปที่ไหน? และสถานรับเลี้ยงเหล่านั้นมีคุณภาพเพียงใดโดยเฉพาะในแง่ของบุคลากร? ถ้าเป็นไปได้ ผู้เขียนอยากจะใช้วิธีการแบบทหาร คือให้เด็กพวกนี้เข้าหลักสูตรแบบโรงเรียนประจำ ที่มีทั้งการฟื้นฟูจิตใจและการอบรมทั้งทางวิชาการและวิชาชีพ ทั้งหมดนี้ใช้งบมหาศาล ซึ่งส่วนหนึ่งขอให้เก็บจากพ่อแม่ของเด็ก เพราะเท่ากับว่าคุณต้องรับผิดชอบเมื่อคุณผลักภาระการเลี้ยงดูเป็นของรัฐไปแล้ว

- คล้ายกับข้อบน กรณีของความผิดและการเป็นเยาวชน ( ความจริงอยากรวมถึงเรือนจำของผู้ใหญ่ด้วย ) ประเด็นนี้เป็นที่ถกเถียงกันมาตลอด ผู้เขียนคิดว่า ความผิดบางอย่างควรให้ถือว่าเป็นเยาวชน แต่ความผิดบางอย่างให้ถือเอาตามกฏหมายผู้ใหญ่โดยให้ยึดเอาชนิดและปัจจัยของการก่อเหต
ุเป็นสำคัญ ตรงนี้ผู้เขียนขอแบ่งคร่าวๆ โดยความผิดลหุโทษ ( เช่นลักเล็กขโมยน้อย หรือที่คลุมเครือคือเรื่องพรากผู้เยาว์อายุ 15 - 17 ปีโดยอีกฝ่ายยินยอม หรือกรณีทำร้ายร่างกายโดยมิได้ไตร่ตรองไว้ก่อน ฯลฯ ) และไม่เคยทำผิดร้ายแรงมาก่อน พวกนี้ให้แยกไว้ที่หนึ่งโดยให้ถือว่ายังเป็นเยาวชน ส่วนพวกที่ทำความผิดร้ายแรง ( จำพวกร่วมกับปล้นทรัพย์ ฆ่าคนตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน หรือร่วมกันรุมโทรม ฯลฯ ) จำพวกนี้ให้ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง ให้ดำเนินการเช่นเดียวกับผู้มีอายุเกิน 18 ปีทุกประการ ทุกวันนี้สถานพินิจมักจะขังรวมกันมั่วไปหมด แน่นอนตามประสาวัยรุ่นแล้ว พวกที่ติดข้อหาแรงๆ มักจะดูเท่ และทำให้เกิดการเอาอย่าง พอออกมาได้ บางทีพวกที่เป็นเพียงคดีลหุโทษก็อาจจะก่อคดีได้อีกและอาจจะหนักกว่าเดิมเพราะถือว่าช
ินกับสถานพินิจแล้ว ( ผู้เขียนเคยฟังผู้ที่เคยติดสถานพินิจฯ หรือแม้แต่เรือนจำเล่าว่า เข้าไปถ้ามีพวกมีเพื่อนแล้ว ถึงออกมาแล้วถูกจับอีกก็ไม่ซีเรียสแต่อย่างใด และพวกนี้ไม่ว่าข้อหาไหนๆ ก็มักจะขังรวมกันไปหมด )

- กระบวนการยุติธรรมในด้านการลดหย่อนโทษควรจะคำนึงถึงมูลเหตุจูงใจของผู้กระทำผิดเป็นส
ำคัญ กรณีนี้ผู้เขียนยกตัวอย่างเรื่องฆ่าคนตาย ในบางครั้งอาจจะเกิดจากการถูกผู้ตายกดดันมาตลอดก็เป็นได้และผู้ก่อเหตุไม่เคยมีประวั
ติอาชญากรรมร้ายแรงมาก่อน ถ้าสอบสวนแล้วพบว่าผู้ตายนั้นเคยทำเรื่องไม่ดีกับจำเลยไว้จริง จึงควรลดโทษได้ ( ตรงนี้ต้องให้พิจารณานิยามกันต่อไปว่าระดับไหน ) แต่หากนอกเหนือจากนี้ให้ดำเนินการอย่างถึงที่สุดไม่ควรลดหย่อนโทษจนเบาบางเกินไปอย่า
งที่เป็นอยู่

ในอีกเรื่องหนึ่ง ส่งท้ายกันกับประเด็นการเมือง คนไทยส่วนหนึ่งกำลังเรียกหาเผด็จการเพราะ " รำคาญม็อบ " ซึ่งถ้าหากแนวคิดดังกล่าวสำเร็จได้ ลองคิดดูเถิด

- สหภาพแรงงานประท้วงนายจ้าง ก็ต้องขออนุญาต
- เกษตรกรประท้วงขอประกันราคาผลผลิต ก็ต้องขออนุญาต

ฯลฯ

ร่างนี้จะเป็นเผด็จการในทันที ไม่ว่าฝ่ายไหนจะได้ใช้ก็ตาม ลองคิดเล่นๆ เถอะว่าถ้ากลุ่มการเมืองบังเอิญเกี่ยวข้องกับธุรกิจที่ขัดกับกลุ่มม็อบ เขาจะยอมให้ชุมนุมไหม?

อย่าให้อคติและโทสะ เรียกร้องให้ " เผด็จการวิถี " เกิดขึ้นในสังคมไทยเลยครับ?

TonyMao_NK51 ( กุนซือลัทธิแห้ว )

Mail To : tonymao_nk51@hotmail.com