หลังจากเหตุการณ์สินาซิภาคใต้ที่ได้พรากหลากชีวิตไปของคนไทยไปนับไม่ถ้วนเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนี้ก็มิอาจจะลบเลือนจากใจของคนไทยได้ผมผู้รับข่าวสารก็ได้ฟังข่าวนี้แล้วเศร้าสลดใจยิ่งนักแต่เราก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไปแล้วมีอยู่วันหนึ่งคนรู้จักของผมได้นำสุนัขพันธ์ผสมคล้ายๆร๊อกไวเลอร์มาให้เป็นเพศเมีย ผมและแม่ดีใจมากที่ได้น้องใหม่มาเป็นสมาชิกในครอบครัวหลังจากนั้นเราก็ฟูมฟักลูกสุนัขตัวนี้ด้วยความรัก รักเหมือนลูกคนหนึ่งเอาเข้าไปนอนด้วยทุกวันทุกคืน เออลืมบอกไปเขาชื่อ ซูมิ ซึ่งแม่ไม่ชอบและเปลี่ยนเป็น กำไล จากนั้นพวกเราก็เลี้ยงกันมาจนเติบใหญ่ จากเดือนกว่าๆเลี้ยงมาความผูกพันมีมากเหลือเกินเราหอมเรากอดกันทุกวันเพราะกำไลจะเป็นหมาอ้วนน่ารักมากทุกๆวันกำไลเขาจะทำหน้าที่ประจำคือเฝ้าซอยและเฝ้าของทุกชิ้นที่อยู่ในซอยนี้ไม่ให้ใครเอาได้ง่ายๆแต่เขาไม่กัดนะเห่าเฉยๆทุกคนในซอยนี้จะรักทุกคนแม้แต่ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ไปเฝ้าร้านให้เขา เขาก็รักมันมากเพราะเป็นสุนัขที่เรียบร้อยแต่เจ้แกไม่ให้หมาอื่นเข้าร้านเพราะมันวุ่นวายแต่มีอยู่เพียงคนเดียวในซอยของผมที่มันไม่ค่อยจะชอบขี้หน้าเราสักเท่าไหร่เพราะบ้านเราของเยอะมันชอบมาขโมยของบ้านเราไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม จะเลี้ยงไก่ก็เอาไปเชือดกิน มีไม้ไว้ทำบ้านแต่งบ้าน มันก็ขนไปจนหมด มีอะไรเอาหมด แต่เราก็ไม่ว่ากันเพราะเห็นว่าเป็นคนซอยเดียวกันแต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อวัน อาทิตย์ ที่ 5 ตุลาคม 2551 ผมกลับจากเรียนราชภัฏที่จันทบุรีนี่แหละคนในซอยบอกว่าหมาเลือดออกตูด ออกปาก ร้อนไปทั้งตัว ผมใจเสียมากเพราะไม่คิดว่าหมาจะโดนยาเบื่อพอรู้เรื่องแล้วก็รีบโทรศัพท์บอกแม่ว่ากำไลโดนยาแม่รีบกลับบ้านทุกคนเป็นห่วงหมดแต่วันนั้นเราทำอะไรไม่ได้มากได้แต่เอาไข่ขาวกับยาถอดพิษมาให้กิน แต่ดูเหมือนว่าจะทุเลาได้เพียงเล็กน้อย เพราะยาตัวนี้แรงมากเราไม่คิดว่าเขาจะทำร้ายของรักของเราได้ขนาดนี้ ทั้งคืนผมนอนไม่หลับเป็นห่วงมันมากวันนั้นก็คิดว่าไม่เป็นอะไรมากเพราะเราถอดพิษแล้วจะพาไปหาหมอก็ไปไม่ได้เพราะร้านปิดหมด จนรุ้งเช้ากำไลไปนอนอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวแต่เขายังไม่มาหรอก ใจผมคิดว่ากำไลคงคิดถึงและไม่รอดแน่ๆวันนี้ดูเหมือนว่าเราจะหมดหวังกันแล้วเพราะกำไลไม่เคยนอนหน้าบ้านไอ้แดงเลยแต่วันนี้กลับไปนอนทำให้ใจคิดว่าทำไมต้องไปนอนหรือว่ามันนี่เองเป็นคนเอายามาให้กินพุทโธ่ ทำกันได้ขนาดนี้มันไม่ใช่แค่หมาตัวเดียวเท่านั้นก่อนตายมันทรมานแสนสาหัสซึ่งผมนั้นเจ็บๆไปทั้งใจ พาหมอมาที่บ้านก็แล้วฉีดยาเป็น 10 เข็มแต่ก็ไม่รู้สึกเพราะระบบภายในร่างกายถูกทำลายหมดแล้ว กำไล หมาน้อยของเราก็ชักร้องโอยๆๆๆ แบบหมาร้อง เรานี้น้ำตาไหล สูญสิ้นกันแล้วเหรอนึกถึงวันที่เรากอดกันหอมกันไม่น่าเลยผมเสียใจมากทุกวันนี้ยังนอนไม่หลับเพราะแค้นมากกับสิ่งที่มันได้กระทำกับพวกเราเพียงเห็นว่าอยากขโมยของในบ้าน จากวันนั้นจนวันนี้ผมก็ยังไม่ลืมความทรมานของสุดที่รักว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนและผมก็กลายเป็นคนที่ชาหมดอารายตายอยาก  ชาไปทั้งหัวใจหมดความรู้สึกกับคำว่ารักผมสะเทือนใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตกลายเป็นคนที่มีชีวิตและหัวใจเย็นชาและผมก็สาปแช่งมันทุกวันไม่เคยมีวันไหนไม่สาปแช่งแต่ดูเหมือนว่ามันจะรู้ตัวมั้งพยายามแก้และลบล้างคำสาปนั้นแต่ผมว่าคงไม่สำเร็จหรอกเพราะความชั่วมันลบล้างกันไม่ได้ผมจะสวดและจะทำอย่างนี้ตลอดไป บทสวดก็มีกันแบบนี้แหละครับ แต่ผมคงไม่สวดอย่างเดียว ผมเล่นของเขมรด้วยให้มันเจ็บและทรมานแสนสาหัสอย่างที่มันได้กระทำเอาไว้ เรื่องนี้เป็นเหตุการณ์จริงเป็นเรื่องจริงไม่ได้แต่งขึ้นมา  ทำตอนพระอาทิตย์ตกดิน เวลาจะสำฤทธิ์ผลที่สุด***รวมใจกันเอาธูปมา5ดอก จุดให้ติด เดินไปที่หน้าบ้าน พนมมือบนบานฟ้าดิน พูดออกมาดังๆ แล้วตั้งจิตอธิฐานข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สิงสถิตอยู่ พร้อมพระอินทร์ พระพรหม ยมเจ้า ท่านเจ้าป่า เจ้าเขา เจ้าทุ่ง  เจ้าท่า เจ้าถ้ำ พระพาย  พระแม่ธรณี พระแม่คงคาเสร็จพ่อรัชกาลที่ 5 และองค์กษัตริย์ทุกพระองค์ในราชวงศ์จักรีสมเด็จกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ผีบ้าน ผีเมืองขอให้ท่านทั้งหลายจงมาเป็นสักขีพยาน และดลบันดาลให้อ้ายคนที่เอายาเบื่อมาให้กำไล จ้องคอยทำร้ายเรา ชอบทรมานสัตว์ และคิดว่าเป็นคนที่อยู่ในบริเวณนี้จงมีอันเป็นไปถึงลูกถึงหลาน ขอให้ชีวิตมีแต่ความเศร้าหมอง ต้องเผชิญกับภัยพิบัติต่างๆนาๆ โรคภัยไข้เจ็บ ขอให้ดวงตกตลอดชีวิตขอให้ทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส  ทั้งกายทั้งใจ มีแต่ภัยพิบัติ สมบัติจงสูญสิ้น หายมลายสิ้นทั้งวงศ์ตระกูล  ด้วยแรงอาฆาตและความพยาบาทขอให้คำสาปนี้จงสัมฤทธิ์ผลด้วยเทอญ