ตอนนี้รู้สึกกังวล และเป็นห่วงภรรยา มากครับ เรื่องของเรื่อง คือ ไม่รู้ว่าจะติดต่อหรือ ตามหาเธอได้อย่างไร เราอยู่ด้วยกันมาประมาณ 5 ปี แล้ว ผมพบเธอในช่วงชีวิตที่ผ่านจากจุดต่ำสุดของชีวิต และกำลังจะเริ่มตั้งตัวได้ โดยเธอก็ได้คอยเป็นกำลังใจ และร่วมทุกข์ ร่วมสุข ด้วยกันกันมา ส่วนหนึ่ง ซึ่งเธอ ติดมัน และพยายาม อยากเลิก คือ การพนัน แต่เมื่อมาอยู่ด้วยกันแล้ว ผมขอร้องให้เธอเลิก โดยเธอก็เลกมันได้มาชั่วระยะหนึ่ง แต่เธอก็ยังคงแอบไปเล่นอยู่บ้าง ซึ่งครั้งไหนที่ผมทนไม่ไหว เราก็จะมีปากเสียงกันค่อนข้างรุนแรง และเธอก็จะเก็บข้าวของ ไปอยู่กับเพื่อน ซึ่งผมก็ไปตามเธอ กลับมาทุกครั้ง หลังจากนั้นเธอก็ไม่เล่นมันอีก หนี้สินที่เธอมี มันก็ไม่ถึงกับมากนัก และผมก็ตามใช้ให้กับเธอจนหมด เราก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เพราะไม่มีเรื่องไม่สบายใจให้ต้องมาทะเลาะกัน เธอเคยลงทุนทำการค้าแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ผมจึงบอกให้เธอใจเย็น ๆ อยู่กับบ้านไปก่อน เอาไว้ผมเคลียร์ปัญหาหนี้สินหมดแล้ว เอาบ้านเข้าแบงค์ได้ก้จะมีเงินเหลือพอลงทุนทำการค้าได้อีก เนื่องจากผมเป็นคนมีเพื่อนมาก จึงมีการออกไปกินเหล้ากับเพื่อนและสังสรรเฮฮา บ้างในบางครั้ง โดยทุกครั้งผมก็จะชวนเธอ ไปด้วยกันตลอด ซึ่งเธอก็เข้ากันกับพวกเขาได้ดี แต่ในช่วงหลัง ๆ เธอเปลี่ยนไป ไม่อยากให้พบออกไปพบเพื่อนฝูงเท่าไร เธอจะมีอาการหงุดหงิด และแสดงอาการไม่พอใจเสมอ ช่วงต้นปีที่ผ่านมาเธอต้องเข้ารับการผ่าตัดใหญ่ หลังจากนั้นเธอก็ไม่แข็งแรงเหมือนก่อน ผมจึงให้เธออยู่กับบ้าน จนสภาพร่างกายดีขึ้น แต่ก็ยังมีอาการปวดเจ็บบริเวณบาดแผลอยู่ตลอดเวลา ผมก็ออกไปพบเพื่อนน้อยลง จนเรียกว่าแทบจะไม่เจอเพื่อนบางกลุ่มเลยก็ว่าได้ เพื่อต้องการให้เธอสบายใจ ประมาณสามเดือนที่ผ่านมาผมเอาบ้านเข้าแบงค์ได้สำเร็จ มีเงินเหลืออยู่มากพอสมควร ก็สอบถามเธอว่าอยากทำอะไรไหม จะลงทุนให้ ในช่วงแรก ๆ เธอก็ดูจะกระตือรือร้นดีพอสมควร แต่หลังจากนั้น เธอก็ดูเฉย ๆ ผมจึงบอกว่าไม่เป็นไรช่วงนี้ก็อยู่บ้านไปก่อน เพราะลำพังเงินเดือนของผมก็พอจะเลี้ยงครอบครัวได้สบายโดยไม่เดือดร้อน ก็เลยเอาเงินไปซ่อมบ้าน แต่ก็ยังเอาไว่ส่วนหนึ่งเผื่อไว้ให้เธอลงทุน แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอมาบอกผมว่าเธอไปเล่นไพ่ และขอเงินไปใช้หนี้ โดยก่อนหน้าที่จะไป เธอเผลอปากพูดกับคนข้างบ้านว่าไปเล่นไพ่ จะด้วยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม และคนข้างบ้านก็มาบอกแม่ผม ซึ่งผมก็ยอมรับว่าโมโหมาก ผมต่อว่าเธอ แต่ก็บอกว่าจะใช้หนี้ให้และขอร้องว่าอย่าไปเล่นอีก และก็บอกว่าถ้าจะออกไปเล่นไพ่ก็ไม่ต้องไปบอกให้ชาวบ้านเค้ารู้กันหรอก ซึ่งมันทำให้เธอโมโหมาก และบอกว่าจะไปถามแม่ผมว่าใครมา บอก ผมก็บอกว่าห้ามไปถามเด็ดขาด และเราก็มีปากกันแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอจึงเก็บเสื้อผ้าและบอกว่าจะไปจากบ้านนี้ เพราะว่าเธอมันป็นคนไม่ดี ไม่คู่ควรกับผม และครอบครัวที่แสนดีของผม เธอร้องไห้เสียใจอย่างหนักขณะเก็บของ และแววตาบ่งบอกถึงความน้อยใจและเสียใจมากกว่าทุกครั้งที่ผมสังเกตเห็น ผมพยายามบอกเธอว่าอย่าไปเลยเรื่องมันผ่านมาแล้ว ก็แล้วไป ให้ลืมมันไปเสีย แต่ด้วยอารมณ์ในตอนนั้นเธอคงไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เธอจึงเก็บข้าวของออกไปจากห้อง และบอกว่าจะไปอยู่กับเพื่อนชั่วคราว และจะหาที่อยู่ใหม่ ตอนเธอเดินออกไป พ่อกับแม่ผมที่อยู่ข้างล่าง ถามว่ามีเรื่องอะไรกัน ทะเลาะกันหรือเปล่า พวกเราทุกคนรักเธอนะ ไม่มีใครรังเกียจเธอเลย ขอให้ใจเย็น ๆ ค่อยพูดจากัน เธอบอกว่าไม่เกี่ยวกับพ่อแม่หรอก แล้วก็ออกจากบ้านไป หลังจากนั้นสักพัก แม่ผมมาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน ผมจึงเล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมด ท่านก็บอกว่าให้ปลอยไปซักพักก่อนก็แล้วกัน แม่ก็บอกว่า เธอเคยมาเปรย ๆ ให้แม่ฟังอยู่เหมือนกัน ว่าถ้าผมทำบ้านเสร็จ เธอจะไปจากบ้านของเรา แม่ผมก็งง และถามว่าเพราะอะไรหรือ ซึ่งเธอก็ไม่ตอบอะไร แต่ช่วงสามสี่วันที่ผ่านมานี้ ผมรู้สึกว่าบ้านมันเปลี่ยนไป มันค่อนข้างเงียบเหงา ไม่มีชีวิตชีวา เพราะขาดเจ้าวายร้ายตัวเล็ก ผมมักจะเรียกเค้าแบบนี้ ถึงบางครั้งจะมาคอยตามจุกจิก กวนใจผมบ้าง ตามประสา อาร์ตตัวแม่ แต่ผมก็ยังจะมีความสุขซะกว่า และยิ่งตอนนี้สุขภาพไม่ค่อยดี เธอจะปวดบริเวณแผลที่ผ่าตัดอยู่บ่อย ๆ ผมรู้สึกผิดและเสียใจที่ว่าเธอแรงเกินไป เพราะความโมโห ผมน่าจะใจเย็นกว่านี้ ค่อยพูดค่อยจา กับเธอ และขอร้องเธอดี ว่าให้เลิกเล่นการพนัน หรือเดินตามออกไปฉุดรั้ง เธอไว้ไม่ให้ไป แต่ผมก็ไม่ได้ทำ และเพื่อนที่เธอไปอยู่ด้วย ผมก็ไม่มีเบอร์ติดต่อ เพราะภรรยาผมไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ผมจึงได้แต่โทรไปหาผู้ใหญ่ที่เธอนับถือ ว่าถ้าเธอติดต่อมา ให้เธอโทรกลับมาหาด้วย ซึ่งท่านก็เป็นห่วงและบอกว่าจะช่วยพูดให้ ใครใครหลายคน บอกว่าผมกับเธอไม่เหมาะกันเลย ผมน่าจะหาคนที่เหมาะสมมากกว่านี้ แต่ถึงอย่างไร ผมก็ยังคงรัก คิดถึง และเป็นห่วง เจ้าวายร้ายตัวเล็ก ของผมเสมอ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของผมแล้ว การกลับมาของเธอน่าจะเป็นของขวัญที่มีค่าสำหรับผม มากกว่าสิ่งใด ผมก็คงได้แต่เฝ้ารอ และถ้าเธอจะไม่กลับมาจริง ๆ ผมก็คงต้องทำใจ แต่ขอแค่ได้รู้ว่าเธออยู่ดีมีสุขก็พอ หรือแม้แต่ในวันข้างหน้าต่อไปจากนี้ เธอจะมีใครสักคนมาแทนที่ผม และทำให้เธอมีความสุข ผมก็ขอยินดีและชื่นชมกับเธอ อย่างเต็มใจ