หึ...รักกับผีน่ะสิ...!

          

...หลังวันวาเลนไทน์....วันแห่งความรักของฝรั่งเค๊า....หลาย ๆ คู่คงมีความสุขกันนะครับ...!

...แต่ทว่า...ยังมีอีกหลายคน...ที่หาคู่ไม่เจอก็มี...แย่หน่อยครับ...ผมเองยิ่งกว่านั้น...เวรกรรม

ผมไปเจอเข้ากับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่มันค่อนข้างแปลกกว่าปกติครับเพื่อน ๆ ..." รักกับผี "...ไม่น่าเชื่อว่า จะมีคนรักกับสิ่งที่ตนมองไม่เห็นได้....เอะ...จะว่าไปแล้วมันก็ไม่เชิง ไม่น่าเชื่อสิ...ขนาดเพื่อน ๆ  บางท่าน ยังรักกับตัวหนังสือได้เลยเนาะ....ฮะ ๆ ๆ

รักบนไซเบอร์อะไรทำนองนี้....

ดู ๆ แล้ว...มันก็เหมือนกับคำที่เค๊าว่าครับเพื่อน  ๆ ที่ให้ความสนใจ..." ความรักไม่มีขอบเขต ไม่มีเวลา ไม่มีศาสนา ไม่มีภาษา ไม่มีเชื้อชาติ ไม่มีพรมแดน " ดูท่าผมคงต้องเพิ่มไปอีกแล้วครับว่า..." ความรักไม่มีภพมีภูมิ "

ฉัน.....เป็นคนที่ชอบศึกษาเกี่ยวกับเรื่อง ภูติผี ปีศาจ หรือเรียกโดยรวม ๆ ว่า...." สิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ " โดยการอ่านและฝึกฝน เกี่ยวกับเรื่องนี้ จากหนังสือเกี่ยวกับผี วิญญาณ ดูรายการในทีวี และศึกษาตามเว็ปไซท์บน internet และได้มีโอกาสเยี่ยมเยือน สถานที่เขย่าขวัญตามสถานที่ต่าง ๆ มามากมาย

...ไม่มีอะไรที่สามารถ ทำให้ฉันสนใจได้ นอกจากเรื่องเหนือธรรมชาติ ...และฉันก็คิดว่า ถ้าฉันเลือกที่จะทำงาน ก็คงไม่พ้น " นักค้นคว้าวิจัยเรื่องเหนือธรรมชาติ "...!

...ฉันใฝ่ฝันที่จะได้พักอาศัยอยู่บ้านที่มีผีสิงเสมอมา....ไม่ใช่ที่ ที่มี ปีศาจที่ดุร้าย แต่ขอให้เป็นวิญญาณที่ รักสันติ

ฉันอธิษฐานอยู่เสมอ...ว่าขอให้มีวิญญาณดวงใดดวงหนึ่ง เข้ามาอยู่ร่วมกับฉัน และฉันยินดี หยิบยื่นความรักของฉันให้ด้วยความยินดี.....แต่ก็ไม่เคยประสพความสำเร็จ ...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

...จากการที่ฉันได้ อธิษฐาน และก็ ทุกที่ทุกแห่งหน ที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับ ดวงวิญญาณ ภูติ ผี ปีศาจที่ฉันได้ไปศึกษาค้นคว้า...หรืออาจจะเป็นเพราะว่าฉันสวดมนต์เรียกวิญญาณก็เป็นได้....

จนวันหนึ่ง...ฉันกลับจากโรงเรียน...ฉันวางกระเป๋าหนังสือไว้บนเก้าอี้ และต้องอยู่คนเดียวในบ้าน จนกว่าแม่ของฉันกลับมาจากที่ทำงาน...ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้...เลื่อนเก้าอี้ออกไปทางหน้าต่าง เพื่อที่จะมองทิวทัศน์ ด้านนอก....เก้าอี้อีกตัวในบ้าน ก็เลื่อนและหันเข้ามาหาฉัน โดยที่ไม่มีคนนั่งอยู่เลย....

ฉันตกใจอย่างสุดขีด....วิ่งออกไปหน้าประตู...แต่ฉันก็ไม่ได้ออกไปข้างนอก...ฉันยืนตะลึงอยู่ชั่วขณะ ...พยายามตั้งสติ และทบทวนว่า..." ทำไม หรืออะไร ทำให้เก้าอี้หมุนและเลื่อนได้ " ......ได้สติขึ้นมาหน่อย...ฉันก็เดินกลับเข้าห้องครัว...และนั่งที่เดิม พร้อมทั้งสังเกตุ ไปที่เก้าอี้เปล่าตัวนั้น...ตัวที่เลื่อนและหมุนมานั่งตรงข้ามกับฉัน...

...ฉันเห็นเงาเลือนลาง...คล้าย ๆ รูปร่างของคน ...ซึ่งดูแล้ว ไม่ใช่ร่างกายของคนมีอายุ แต่กลับเป็นเด็กวัยรุ่น...รุ่น ๆ ฉันนี่เอง...

ช่วงดึก...ของคืนนั้น...เมื่อฉันเตรียมตัวจะเข้านอน...ฉันเปิดทีวี และกำลังเปลี่ยนหาช่อง...ฉันรู้สึกมีไอเย็นแล่นเข้ามาที่เเขนของฉัน และที่ฉันนั่งอยู่ ก็รู้สึกเย็นอย่างประหลาด...เหมือนกับว่า ฉันกำลังนั่งอยู่บนตักของใครคนใดคนหนึ่ง....และเขาก็กำลังสวมกอดฉันอยู่ การกอดของเขา มันนุ่มนวลมาก ๆ และฉันขอพูดตรง ๆ ว่า...ฉันชอบการกอดแบบนั้นจริง ๆ ...ความรู้สึกเกี่ยวกับการกอดนั้น....เกิดขึ้นประมาณ 5 นาที...แล้วก็ ค่อย ๆ เลือนหายไป พร้อมทั้งไอเย็นที่ฉันรู้สึก...ฉันพยายามที่จะร้องตะโกน ไม่ให้วิญญาณดวงนั้นไป...แต่ฉันก็ไม่สามารถขยับเขยื้อน ริมฝีปากได้

วันหนึ่ง...ฉันนั่งอยู่ระเบียงนอกบ้าน...ฉันเผลอหลับไป...บางอย่างทำให้ฉันตื่นขึ้นมา...ฉันรู้สึกว่า มีคนกำลังจูบฉันอยู่....ฉันลืมตาขึ้น แต่ก็ไม่เห็นอะไร...นอกจากความรู้สึกว่าฉัน กำลังโดนจูบ....การจูบ เป็นจูบที่เหยือกเย็น ไม่อุ่นเหมือนกับจูบคนจริง ๆ ...และฉันก็ชอบมัน...จูบ...เกิดขึ้นประมาณ 30 วินาทีเท่านั้น

...วันต่อมา....ฉันต้องเร่งรีบกลับบ้าน เพื่อทำความสะอาดห้องนอนของฉัน....ที่รกรุงรัง...แต่ฉันก็ต้องแปลกใจ เมื่อฉันกลับถึงบ้าน....ห้องฉันเป็นระเบียบเรียบร้อย...ไม่เหมือนก่อนที่ฉันจะไปโรงเรียนเช้าวันนั้น...

ฉันไม่แปลกใจอะไรอีกต่อไปแล้ว...และฉัน...ก็ชอบ ที่ฉันได้รัก รักกับผีตนนั้น...!

ฉันไม่อยากจะพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว...ขอให้เป็นหน้าที่ของผู้ตั้งกระทู้นี้ก็แล้วกัน...เขาคงเล่าและเติมต่อว่า...ฉัน..มีความรู้สึก อัลทิเมต อย่างไร...กับปีศาจแห่งความรักของฉัน...

By Kirby Country: United Kingdom

...ไม่อ่ะ...พอแล้วมั้ง...เคอร์บี้...แค่นี่ก็คงได้คะแนนแล้วล่ะนะ อัลทิเมต...ดูมันจะ หนังอาร์ยังไง ๆ ไม่รู้นะเคอร์บี้...เดี๋ยวกระทู้ไม่ผ่านครับ....!

 ....ผมตัดลงไปเยอะครับเพื่อน ๆ ...http://www.yourghoststories.com/real-ghost-story.php?story=5171...ตอนแรก ผมก็นึกว่าจะตื่นเต้น...แต่พอมันออกมาแล้ว...ดูมันพื้น ๆ ยังไงไม่ทราบ...

ขอขอบคุณเว็ปไซท์ ดังกล่าวมา ณ ที่นี้ก่อนก็แล้วกันครับ....!

...ไม่เหมือนกับเรื่องผี...ของไทยเรา ที่ผมได้ยินมา....

เขาเล่ามาว่า...มีทิดบุญมา....แกบวชพระเพิ่งสึก...ได้กลับมาอยู่บ้าน...ทิดบุญมา พ่อแม่รึก็ตายหมด...เลยอยู่ตัวคนเดียว

ลงทุนปลูกกล้วยขาย...หวังเป็นรายได้ประทังชีวิต ควบคู่ไปกับการทำนา....คืนหนึ่ง...ทิดบุญมา รู้สึกว่ามีผู้หญิง ผิวขาว ผมยาวแต่งชุดไทย มานั่งข้าง ๆ ที่นอนของตน....ผู้หญิงคนนั้น ขอมาอยู่ด้วย....

ทิดบุญมา...ก็โสดครับใครจะไม่เอา...เป็นผมก็จะเหลือเรอะ...อยู่ก็อยู่สิ...ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าตนเป็นนางตานี ประจำอยู่ต้นกล้วยที่ทิดบุญมาปลูก...ทำดี ๆ จะให้โชคให้ลาภ...

หลังจากนั้น...ทิดบุญมาก็ดูแลกล้วยเป็นอย่างดีครับ...ก็อย่างว่า...เมียผี...ก็มีแต่รวยเอ๊า..รวยเอา...เวรกรรม

อีกเรื่อง...เกิดขึ้นกับผมเองครับ พี่น้องที่ให้ความสนใจ....

จังหวัดบุรีรัมย์นี่แหละครับ...ผมไปรู้จักจ่าทหารคนหนึ่ง...ให้ขี้ผึ้งสีปากผมมา...กำชับผมว่า เวลากินอะไร...ให้เรียกตุ๋ยกินด้วย...

คืนนั้นผมเมา....ด้วย จนครับกลับที่พักเลยต้มมาม่า...เมาเนาะ ใครจะเรียกใครกิน...พอผมเข้านอน เกือบจะหลับ....รู้สึกว่ามีผู้หญิงมานั่งอยู่ข้าง  ๆ

ผมอยากนอนครับ....ผมก็ไล่เธอไป...เธอไม่ยอมไป ผมบอก "...ถ้าไม่ไปจะปล้ำนะ ..." เธอก็ไม่ยอมอีกอยู่ดี...กอปรกับผมเมาด้วย... เลยปล้ำเลยครับผม....ซักพัก ...ไงไม่รู้เธอเหมือนอายๆ  นะผมว่า...แล้วก็อันตธานหายไปเลย....เวรกรรม...ให้เสร็จก่อนก็ไม่ได้...

ไปถามพี่จ่า...แกบอกนั่นแหละตุ๋ย...เธอผูกขอตาย...แล้วเค๊าก็เอาเส้นผม มาทำเป็นขี้ผึ้งที่พี่ให้ซีนั่นแหละ...!

 ผมเมาค้างครับ...เลย  " ครับ ๆ พี่ ยังไง ผมก็เอามาคืนพี่นะ...ไม่รู้เป็นไงบ้าง ไม่ใช่ไปแจ้งตำรวจผีแล้วเหรอว่าผมปล้ำ...เวรกรรม "

จ่าสิบเอกเสน่ห์...หัวเราะ ฮ่าๆ ๆ ....ชอบใจใหญ่...ผมก็ หนีอีกแล้วครับ...ไม่ว่าจะผีหรือคน...ทำไมชอบหนีผมนักนะ เห็นผมเป็นดอกไม้ริมทางรึไงกัน...ปั๊ด ธ่ออออว์....!

...บอกได้คำเดียวครับเพื่อน ๆ ...ไม่มีสาระอะไรมากมายหรอกนะครับ....ผมไม่รู้ว่า จะทำให้ท่านเพลินรึเปล่าด้วยน่ะสิ...เอาเป็นว่า... พิมพ์ผิดก็อย่าว่ากันนะครับผม...!

คุณ Armnoi ฮะ ๆ ๆ