ถ้าคนที่รัก ต้องไปแต่งงานกับคนอื่น

เรากับคนรัก รักกันมา 4 ปี เราคบกัน โดยที่เค้าอายุ 29 มีกิจการอยู่ที่บ้าน เราทำงานเป็นพนักงานบริษัท อายุ 26 เราอยู่กันคนะละจังหวัด แต่เค้าก็มาอยู่กับเราที่หอพัก นานๆจะกลับไปบ้านสักครั้งหนึ่ง เดือนละครั้งบ้าง สองเดือนครั้งบ้าง ครั้งหนึ่งก็ประมาณหนึ่งอาทิตย์ หรือ สองสามวัน ก็แล้วแต่ว่างานมีปัญหาหรือเปล่า


ที่บ้านเค้าพ่อเค้าไปมีเมียน้อย และออกไปอยู่กับเมียน้อย แม่เค้าอยู่บ้าน แต่แม่เค้าก็ยอมพ่อเค้าทุกอย่าง แม่เค้ารู้ว่าเค้ามาอยู่ต่างจังหวัดกับเรา แต่พ่อเค้าไม่รู้ เค้าไม่สนิทกับพ่อ ไม่ค่อยได้คุยกัน พ่อเค้าเป็นนายทหารใหญ่ปลดเกษียรแล้ว เป็นคนที่มีอำนาจทุกอย่างในบ้าน ออกแนวหัวรั้น ไม่ฟังใคร คำพูดและความคิดพ่อเค้าถูกต้องเสมอ (เผด็จการ) ถึงแม้ไม่ได้อยู่บ้าน แต่คนที่บ้านก็ต้องเชื่อฟังที่แกพูด เวลาที่พ่อพูดอะไรแล้วเค้าไม่ทำตาม พ่อเค้าจะไปด่าว่าแม่เค้าเสมอว่าเลี้ยงลูกไม่ดี แม่ก็เสียใจ ร้องไห้กับเค้า


แล้วอยู่ๆ พ่อเค้าก็บอกให้เค้า แต่งงานกับคนที่พ่อหาให้ เค้าก็ปฏิเสธแต่พ่อเค้าก็ไม่ยอม แม่เค้าก็ขัดพ่อไม่ได้  เขาก็ คิดหนัก และก็เครียด สงสารแม่ด้วย เพราะพ่อไปลงที่แม่อีกแล้ว


เราก็เครียดและเสียใจเป็นอย่างมาก กลางคืนนอนกอดกันร้องไห้จนตาบวม เช้ามาก็ตื่นสายไปทำงาน ก็ไม่มีกะจิตกะใจ ไม่มีสมาธิ คิดงานไม่ออก จะลาก็ไม่มีเหตุผล เราเคยคิดกันถึงขนาดว่า จะหนีไปด้วยกัน หรือตายไปด้วยกันเลยดีกว่า แต่มาคิดดูดีๆ แล้ว  แม่มีเราคนเดียว ครอบครัวเค้าก็มีลูกชายคนเดียว เราเลือกทีจะมีชีวิตกันต่อไป เราให้เค้าได้ไปทำตามที่พ่อต้องการ เราบอกเค้าว่า เราสงสารแม่ แม่มีเราคนเดียว เราขอไม่ตายก่อนแม่ ขอให้แม่ไปก่อน แล้วเราจะทำทุกอย่างที่เราอยากทำ แต่ตอนนี้ เราทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่ว่าจะอย่างไรให้เค้าได้มีชีวิตอยู่ต่อไป ดีกว่าพากันตายไปด้วยกันเสียหมด เราสับสนมากๆ ใจหนึ่งก็คิดถึงแม่ สงสารแม่ถ้าต้องสูญเสียความหวังเดียวในชีวิต สงสารแม่ถ้าเราทำอะไรที่ไม่ดีลงไป อีกใจก็รู้สึกหมดสิ้นแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง เสียใจ ทุกข์ ทรมาณ อยากจะหลับไปตลอดกาล หรืออยากสูญเสียความทรงจำ หรืออยากไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใคร มีแค่เราเพียงคนเดียว ไม่มีคนรู็จัก ในใจมันสับสนไปหมด ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เค้าเคยทำร้ายตัวเอง จะฆ่าตัวตายไปคนเดียวสองครั้ง แต่เราห้ามเค้าไว้ได้ และพูดให้เค้าเปลี่ยนใจ เราบอกให้เค้ากลับบ้านไปเถอะนะ ไปทำตามความต้องการของพ่อซะ เราไม่อยากเห็นเค้าตาย ไม่อยากรับรู้ว่าเค้าตายแล้ว


ผู้ชาย เค้าบอกว่าเค้ารักเรา ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น เราไม่ได้ร้องขอ แต่เค้าสัญญาว่าจะรักเราคนเดียว และเค้าจะแต่งแค่ให้เป็นพิธีให้พ่อพอใจ และจะมาอยู่กับเราเพราะชีวิตเป็นของเค้า เราบอกไม่ต้อง เราไม่ต้องการ เราอยากให้มันจบ (ทั้งที่ใจเรารักเค้า และไม่อยากให้เค้าแต่งกับคนอื่น) แต่เค้าก็บอกว่า เค้าจะกลับมา เค้ากลับบ้านไปร่วมพิธีแต่งงานและดูแลกิจการของเค้า หนึ่งอาทิตย์ เป็นเวลาปกติ เหมือนที่เค้าเคยกลับบ้านทุกครั้ง
ระหว่างนั้นเค้าโทรมาแต่เราก็ไม่รับสาย แต่เราก็ไม่กล้าปิดเครื่อง เราก็อยากรู้ว่าเค้าจะคิดถึงเราบ้างไหม จริงๆ เราก็กลัวว่าเค้าจะไม่โทรหาเรา กลัวว่าเค้าจะลืมเรา  เราคิดจะตัดใจ แต่ก็ทำไม่ได้เลย ใจไม่แข็งพอ เมื่อวันที่เค้ากลับมา เราไม่เปิดประตูให้เค้า แต่เค้าก็นั่งรออยู่หน้าห้อง ครึ่งวัน เราสงสารเค้าและยังรักเค้าเราก็ใจอ่อนจนได้ ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เราก็อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม เค้าก็มีกลับบ้านบ้าง เหมือนที่เค้าเคยกลับก่อนที่เค้าจะแต่งงาน เค้ายังปฏิบัติกับเราเหมือนเดิม ใส่ใจ เป็นห่วง หึงหวง เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด เวลากลับบ้านก็จะโทรมาหาเราเป็นปกติ ทั้งตอนเย็นและตอนดึกๆ ห้าทุ่มเที่ยงคืน นั่นคือเวลาที่เราเข้านอน เค้าก็จะนั่งทำงานจนหามรุ่ง นอนตอนกลางวัน (นี่คือเรื่องปกติของเค้า ตั้งแต่ก่อนที่เค้าจะแต่งงาน)


เวลาอยู่ด้วยกัน เราเคยถามถึงผู้หญิงคนนั้น  ในใจเราก็คิดว่าเค้าจะอยู่กันอย่างไร เค้าจะคุยกันอย่างไรบ้าง เค้าจะอะไรกันบ้าง เวลาเราคิดเราก็จะเสียใจ น้อยใจ ร้องไห้ทุกครั้ง แต่เค้าบอกเราไม่ต้องคิดมากนะ เค้าไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นเค้าไม่อยากพูดถึง เค้าอยากอยู่กับเรา ถึงเค้าจะแต่งกับคนอื่น แต่เค้ารักแค่เราเค้ารักเรามาตั้งกี่ปี เค้าก็ยังเป็นเหมือนเดิม เค้าไม่เปลี่ยนอะไร เรายังไม่เชื่ออีกหรือ เค้ามีความสุขที่ได้อยู่กับเรา ตอนแรกเค้าบอกเค้าไม่ได้มีอะไรยุ่งเกี่ยวกับคนนั้น แต่นะ เราไม่เชื่อหรอก ช-ญ แต่งงานกัน อยู่บ้านเดียวกัน จะเป็นไปได้หรือที่จะไม่อะไรกันเลย สุดท้ายเราบอกว่า ขอให้บอกเราตามตรงนะ ขอความจริง เราควรจะมีสิทธิ์ที่จะรู้ เพราะทุกอย่างที่เค้าทำ มันมีผลต่อเราด้วย เรามีสิทธิ์ที่จะรับรู้ และตัดสินใจไม่ใช่หรือ เค้าก็ยังยืนยันว่าเค้าไม่ได้ทำ เค้าหักห้ามตัวเองได้ ทำกับคนอื่นได้ไง ไม่ได้รัก ต้องทำกับคนที่รักเท่านั้น เราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความจริงสักแค่ไหน แต่ตลอดเวลาที่เราคบกัน เค้าไม่เคยมีนิสัยเจ้าชู้ ไม่เคยนอกใจ ตอนเค้าเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เค้าก็ไม่เคยคบใคร และไม่เคยอย่างว่ากับใคร ถึงแม้จะมีโอกาศ เพื่อนในวงเหล้าต่างก็ทำกันแต่เค้าไม่


เค้าไม่เคยป้องกันตัวเองเวลาอยู่กับเรา เค้าอยากมีลูกกับเรา แต่เราแอบกินยาคุมโดยไม่ให้เค้ารู้ ใจหนึ่งเราก็อยากมีนะลูก แต่เราก็คิดว่าแบบนี้มันไม่ถูก มันมีความรู้สึกหลายๆอย่าง ที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี บางครั้งเราก็ลืมกินยา แต่ก็ไม่ยักกะติดแฮะ บางครั้งเราก็ลุ้นว่าจะติดสักที แต่พอประจำเดือนมาเราก็รู้สึกผิดหวังแปลก ๆ
เค้าอยู่กับเรา ก่อนที่เค้าจะแต่งงาน เวลาทะเลาะกันเค้าก็จะบอกว่า เค้าจะกลับบ้านแล้วนะ แต่พอเค้าแต่งงาน เค้าเคยพูดแบบนี้ เราก็ว่า ใช่สิ ก็ที่บ้านมีตัวจริงรออยู่แล้วนิ เรามันแค่เมียเก็บ แค่ตัวสำรอง เค้าจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ จะมาเมื่อไหร่ก็ได้ กลับไปซะ เค้าก็มาง้อเราและไม่เคยพูดแบบนี้อีกเลย


เค้ายังปฏิบัติตัวต่อเราดีทุกอย่าง เหมือนตอนที่เราคบกันตอนแรก เค้าใส่ใจสม่ำเสมอ ไม่เคยพูดเปรียบเทียบเรากับเมียเค้าที่บ้าน จนทุกวันนี้ผ่านมาปีกว่าแล้ว ทุกอย่างก็ยังเป็นเหมือนเดิมเสมอ

 

บางทีเราก็คิดน้อยใจว่าเราผิดอะไร ทั้งที่เราก็รักเค้า และเค้าก็รักเรา แล้วทำไมเราต้องมาเป็นแบบนี้ด้วย และที่สำคัญ ถึงเราจะเป็นแค่เมียเก็บ  แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า "เรามาก่อน" เราไม่ได้ไปแย่งของใครเขามา ผู้หญิงคนนั้นต่างหาก ที่แย่งคนรักของเราไป หรือบางครั้งเราก็คิดนะว่า เราควรจะทำสิ่งที่ถูกต้อง เห็นแกลูกผู้หญิงด้วยกัน ให้เค้ากลับไปรับผิดชอบครอบครัวเขาเสีย แต่อีกใจก็บอกเราว่า แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ ทำไมเธอไม่นึกถึงจิตใจเราบ้าง หัวอกลูกผู้หญิงเหมือนกันเธอจะเคยนึกถึงบ้างหรือเปล่า เธอถึงกล้าแต่งงานกับผู้ชายที่มีแฟนแล้ว ในเมื่อเธอไม่เคยนึกสงสารเราเลย เราต้องสงสารเธอด้วยหรือ
กับผู้ชายคนนี้ บางทีเราก็โกรธ และแค้นเค้ามาก เค้าทำให้เราเสียใจมากขนาดนี้ แทบอยากจะฆ่าให้ตายจริงๆ แต่พอนึกถึงตลอดเวลาที่ผ่านมา เค้าก็ยังดีกับเราเหมือนเดิม และดูเหมือนจะมากกว่าเดิม เหมือนเค้าจะทำเพราะรู้สึกผิด ทำเพื่อลบล้างความผิดของเค้าที่ทำต่อเรา เราก็สงสารและเห็นใจเค้าเหมือนกัน เค้าก็คงไม่มีความสุขสักเท่าไหร่ กับชีวิตในปัจจุบันนี้


ถ้ามีคนมาพูดว่า สามีมีเมียน้อยมีเมียเก็บ ต้องมีแต่คนให้ความสงสารให้ความเห็นใจ แต่ผู้หญิงอย่างเราจะมีใครเห็นใจบ้างไหม ผิดไหม ถ้าเราคิดว่า เราไม่ผิด หรือเราเข้าข้างตัวเองมากไป ถ้าเราจะโทรไปหาผู้หญิงคนนั้นเพื่อถามความจริง จะดีไหม เราจะได้รับความจริงหรือเปล่า เพราะผู้หญิงคนนี้รู้อยู่แล้วว่า ผู้ชายมีเราอยู่ แต่ก็ยังยอมแต่งกับแฟนเรา เราก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงเป็นคนอย่างไรกันแน่ เพราะถ้าเป็นเรา ถ้าให้ไปแต่งกับผู้ชายที่มีแฟนอยู่แล้ว เราจะไม่แต่งเด็ดขาด เราเลยไม่กล้าคุยกับเธอ ยอมรับเลยว่ากลัว


ตอนนี้เราสับสนเหลือเกินแล้ว ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีค่ะ เราไม่มีทางออก เรารู้ว่า ทางที่ดีที่สุด ควรทำอย่างไร แต่ปัญหาคือ เราทำไม่ได้สักที สุดท้ายนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่อ่านจนจบ ยาวมาก ขอบคุณค่ะ