อันรักใดไหนเล่าเท่ารักแม่..เฝ้าฟูมฟักรักษายืนขาสั่น


อันรักใด ไหนเล่า เท่ารักแม่ เฝ้าฟูมฟัก รักษา ยืนขาสั่น

เหลียวมองหลัง ระวังภัย ให้ลูกมัน แอ่นฐานถัน ยันร่าง ถ่างตาแล


เพื่อลูกน้อย กลอยใจ ได้เค้นคลึง จะดูดดึง ทิ้งถัน ยันอกแม่

แม่ยินยอม ถนอมเลี้ยง เคียงดวงแด ยืนยักแย่ ยักยัน ร่างสั่นคลอน


แม้เลือดหาย กายแห้ง สิ้นแรงก่อน จะเป็นหมอ นอนเฝ้า คอยเห่าหอน

ถึงสิ้นลม ล้มลง กลางดงดอน ลูกจงนอน เป็นสุข ทุกทิวา


อันความรัก อาลัย ห่วงใยลูก ใช่จะผูก พันแต่ เพียงแม่หมา

หากแม่ใคร ใจต่ำ ไม่นำพา ก็อายหมา ถ้ายัง ไม่ตั้งใจ


ภาพ : แสงเทียง

คำ : บัวขาว

จาก หนังสือโลกสวยด้วยธรรม ฉบับโลกสวยด้วยกตัญญู