แชร์ประสบการณ์อกหัก ในวัน 28 มีนาคม 2562 รักมากก็เจ็บมาก TT

สวัสดีครับทุกๆคน ผมเป็นเจ้าของกระทู้และก็พึ่งจะอกหัก อยากมาเราประสบการณ์การอกหักของผมให้ฟัง (อยากระบายTT)

เรื่องมีอยู่ว่า

         ผมกับแฟนคบกันมา 4 ปี ตอนอยู่ในมหาลัย แฟนผมเป็นพี่ผม 1 ปี และก็ดันเป็นพี่รหัสกับน้องรหัสกันอีก ในตอนแรกที่เราครบกัน 1 ปีกว่า เราไม่เคยทะเลาะกันเลย Happy ตลอด พอมาช่วงหลังๆเริ่มมีงอลกันบ้าง แต่ก็ยังดีกันได้ แฟนผมเป็นคนที่ชอบชวนผมเที่ยวอยู่บ่อยๆแบบไปเดินห้างไปเดินตลาดแล้วก็ต้องพาไปส่งที่บ้าน(ไม่ทุกวัน) บ้านผมอยู่แถวบางแค แต่บ้านแฟนผมอยู่แถวเคหะบางบัวทอง เราอินเลิฟกันสุดๆจนเพื่อนและอาจารย์ก็แอบแซวเล็กน้อยว่าเมื่อไหร่จะแจกการ์ด555 แฟนผมบอกกับผมว่า ผมคือคนที่เค้าพาไปเจอครอบครัวเค้าหมดเลย ผมก็ดีใจสุดๆเลย ผมได้ไปเที่ยวกับครอบครัวเค้าอยู่บ่อยๆเวลาครอบครัวเค้าพาไปเที่ยวต่างจังหวัดแฟนผมนี่จะชวนผมไปตลอดถ้าไม่ไปนี่มีงอลสุดๆบางครั้งผมก็ไปได้บางครั้งผมก็ไม่ได้ไปเพราะผมก็เกรงใจพ่อกับแม่แฟนว่าเค้าอาจจะไปเที่ยวกันแบบครอบครัวก็ได้ ผมมีความสุขมากๆเวลาได้ไปส่งแฟนถึงบ้าน ช่วยทำงานบ้าน ล้างถาดกระต่าย ไปตัดหญ้าให้กระต่ายน้อย และก็ช่วยแฟนทำกับข้าวกล่องขายในที่ทำงาน วันเสาร์-อาทิตย์ บางที่ก็ไปนะ ชอบสุดๆ ไปช่วยซักผ้า ตากผ้า นั่งกินก๋วยเตี๋ยวดูเคโดโระ ปิดเทอมนี่อย่าพูดถึงไปแถบทุกวันเลยเพราะไปช่วยทำกับข้าวกล่องขายบ้างและก็ทำขนมกินเองบ้าง


แต่แล้วเรื่องที่ทำให้ต้องมีบางคนเปลี่ยนไปตอนที่ผมฝึกงานอยู่ปี 4 แฟนผมได้จบออกไปทำงานแล้วซึ่งช่วงแรกๆก็ยังไม่มีปัญหาอะไรแต่เริ่มเที่ยวกันน้อยลงและเจอกันน้อยลงผมก็โอเครนะเพราะคิดว่าแฟนผมก็เข้าสู่ช่วงวัยทำงานก็อาจจะเจอน้อยลงแต่กันยังได้เจอกันอย่างน้อยเดือนนึงก็ 2-3 ครั้งจากที่ต่อเรียนนี่เดือนนึงเจอแถบจะทุกวันๆ(ถ้าไม่นับอยู่ในมอนะตอนเจอเพราะแฟนผมได้สมัครเข้ามาทำงานFresh Meในมหาลัยผมเจอแฟนขายชาไข่มุกอยู่บ่อยๆ)


 แต่เรื่องมันเริ่มเลวร้ายก็คือช่วงที่ผมฝึกงานจบมันเป็นช่วงที่แฟนผมเปลี่ยนที่ทำงานพอดีแฟนผมได้ไปทำงานในวิทยาลัยแถวๆนนทบุรีเป็นเจ้าหน้าที่การเงินตรงนี้ละจุดเปลี่ยนเลยพอผมฝึกงานจบผมก็อยากเจอแฟนแต่แฟนบอกกับผมว่าไม่อยากเจอไม่ต้องมาหาไม่อยากให้มาหาแฟนผมบอกว่าเราเหนื่อยซึ่งมันทำให้ผมสงสัยเลยว่ามันคืออะไรจู่ๆเป็นแบบนี้ได้ยังไงแต่ก่อนตอนเรียนนี่อยากให้มาหาและต้องเจอเพื่อจะไปเที่ยวกันกลายเป็นว่าหลังๆนี่เดือนนึงได้เจอกัน 1 ครั้ง บางไม่เจอเลยก็มีผมรู้สึกเริ่มสงสัยแต่ก็คิดว่าคงมาทำงานใหม่ๆยังไม่ลงตัวละมั่งกับเวลา


และเรื่องมันก็ยิ่งเลวร้ายขึ้นเมื่อผมได้งานทำแล้วผมทำงานโรงแรมเปิดใหม่แถวพระราม 8 แฟนผมก็ยังเป็นเจ้าหน้าที่การเงินอยู่มันเป็นช่วงที่ผมเริ่มจะเครียดหน่อยๆแล้วแฟนผมได้หยุดเสาร์และอาทิตย์ครึ่งวันส่วนผมเหอะๆงานโรงแรมอย่าหวังจะได้หยุดเลย เสาร์-อาทิตย์ (ลืมบอกไปตอนเรียนเราเรียนสาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยวกัน) คือผมทำงานมาเหนื่อยๆก็เลยอยากเจอแฟนเลยนัดกันไปเจอเวสเกตแต่แฟนผมทำตัวแปลกๆแฟนผมบอกว่าไม่อยากไปเราเหนื่อยผมจึงบอกว่างั้นเราไปหาเอาไหมแฟนผมก็ตอบกลับมาว่าจะมาทำไมไม่ต้องมามันทำให้ผมเริ่มคิดนละว่าเค้ามีคนอื่นรึเปล่าแต่ก็ยังไม่กล้าพูดออกมาเพราะผมก็ยังเชื่อใจเค้าอยู่ผมทำงานโรงแรมไปได้สักพักก็เริ่มไม่ไหวเพราะเริ่มคิดมากผมคิดอยู่ในใจทำไมเจอกันไม่ได้สักวันเลยหรอที่ทำงานก็อยู่ระแหวกบ้านเวสเกตก็ใกล้บ้านแฟนแต่ก่อนก็ยังไปเที่ยวด้วยกันได้อยู่เลยผมเริ่มสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดไรมันเป็นช่วงที่เราต้องเจอกันผ่านทาง Facebook เท่านั้นเลยตอนนี้คุยกันทางนี้อย่างเดียวและในที่สุดเหมือนโชคจะเข้าข้างผมผมได้เปลี่ยนวันหยุดกับพี่ที่ทำงานและได้หยุดวันเสาร์ซึ่งเป็นวันที่แฟนผมหยุดพอดีผมจึงเลยทักไปหาเลยว่าวันเสาร์นี้เราไปหานะแต่แฟนผมกลับตอบมาว่าจะมาทำไมได้หยุดก็พักไปเราเหนื่อยเราอยากอยู่คนเดียวมันเลยทำให้ผมเริ่มสงสัยและเริ่มโมโหถามกลับไปว่าทำไมเดี๋ยวนี้รู้สึกไม่ค่อยอยากจะไปไหนกับเราเลยไม่อยากให้มาหาด้วยแอบไปมีกิ๊กรึเปล่าแฟนผมก็พูดแบบเดิมว่าไม่ได้มีกิ๊กเราเหนื่อยเราแค่อยากอยู่แบบคนเดียวผมก็เครียดแต่ก็ต้องยอมทำไงได้นะเราเป็นแฟนก็ต้องเชื่อใจกัน


  พอเข้าเดือนที่ 2 ของการทำงานรู้สึกว่ามันดีขึ้นเพราะว่ามันเป็นช่วงเดือนวันเกิดแฟนผมพอดีเราก็เลยได้เจอกันในวันเกิดเย้ๆแต่ละแล้ว 1 สัปดาห์ให้หลังจากวันเกิดผมเริ่มเห็นอะไรบางอย่างใน Facebook แฟนของผมแล้ว จะมีผู้ชายอยู่คนนึงเป็นคนในวิทยาลัยมากดถูกใจรูปแฟนผมทุกรูปที่ลงผมก็เลยเค้าไปส่องดูปรากฎว่าผมเจอรูปผู้ชายคนนี้ถ่ายครึ่งหน้าแนบติดกับแขนใครไม่รู้มีหลายรูปมากๆแต่ผมดันจำได้ว่าแขนที่ผู้ชายคนนี้แนบมันคุ้นๆเพราะดูจากเสื้อมันเสื้อแฟนผมชัดๆและหลายรูปมากมันเป็นชุดแฟนผมเลยผมจำได้ผมเริ่มเครียดละลองเข้าไปในไลน์ผมและเค้าไปส่องไลน์แฟนผมดูปรากฏว่าแฟนผมมีผู้ชายคนนี้อยู่ในไลน์และก็ไอผู้ชายนี้ก็กดไลท์รูปทุกรูปของแฟนผมเลยผมเริ่มเครียดหนักสลับกลับไปเฟสไปดูแบบละเอียดๆไอรูปภาพที่ผู้ชายคนนี้ถ่ายแนบติดกับแขนแฟนผม(ผมคิดว่าใช่แน่ๆ)มันตั้งสเตรตัสแบบแนบๆแฟนผมเลยมีรูปหัวใจแล้วก็เพ้อถึงแฟนผมผมทำงานอยู่ในโรงแรมตอนนั้นขวัญเริ่มเสียละๆถ่ายรูปแล้วส่งไปให้แฟนดูแล้วถามตรงๆเลยว่าไอนี่เป็นใครทำไมเจ้าถึงมีเค้าเป็นเพื่อนแค่คนเดียวทั้งๆที่วิทยาลัยก็มีครูตั้งหลายคนและทำไมถึงต้องตั้งสเตตัสแบบนี้กดถูกใจเจ้าทุกรูปทันทีที่แฟนผมเห็นก็ตอบกลับมาว่าไม่ใช่เค้า ไอคนนี้เป็นลูกศิษย์เฉยๆเราเป็นอาจารย์ลูกศิษย์กันผมฟังแล้วก็สบายใจขึ้นมาหน่อยๆแต่ก็เอะใจอยู่หลังจากนั้นประมาณ 15 นาที ผมเข้าไปดูไอเฟสผู้ชายคนที่มากดถูกใจรูปแฟนผมมันเอาสเตตัสทุกอย่างที่อยู่ในรูปออกหมดเลยมันก็เลยทำให้ผมเริ่มคิดหนักอีกละๆ


ในช่วงกลางๆเดือนของเดือนที่ 2 ทุกอย่างมันก็ดีขึ้นไอผู้ชายคนนั้นก็หายไปแต่กลับมีพนักงานเข้ามาใหม่เป็นผู้หญิงแต่เป็นเสลเบี้ยนซึ่งในช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมทำงานแบบเครียดเอาเป็นเอาตายเลยเพราะแฟนผมสนิทกับพี่คนที่เข้ามาใหม่ที่เป็นเลสเบี้ยนมากๆไปไหนไปกันเค้าชวนเที่ยวแฟนผมไปเลยแต่ผมกลับเริ่มคิดมากทำไมเราชวนไม่ไปแต่พี่คนนี้ชวนเธอไปเลยช่วงนี้เป็นช่วงที่แฟนผมติดพี่คนนี้มากๆอะไรก็พี่คนนี้ๆแต่ในตอนนี้ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไปแฟนผมไม่เรียนผมว่า แฟน ที่รัก อีกแล้ว จะใช่คำว่าอ้วนอย่างเดียวเลยและเวลาคุยกันใน FaceBook จะใช้คำพูดแบบทักมาตอบไปกับผมเลย จะไม่อินเลิฟเหมือนแต่ก่อนละๆ ในตอนเนี้ยผมกลัวมากแถบจะเป็นบ้าเลยเหมือนแฟนผมสนใจพี่คนนี้มากกว่าผม เริ่มมีการบอกคิดถึง บอกเป็นห่วง ผมกลัวว่าแฟนผมจะเป็นเสลเบี้ยนรึเปล่า เพราะว่าพี่คนที่เป็นเลสเบี้ยนเคยชวนแฟนผมไปบ้านพี่เค้าไปจัดห้องตอนนี้นผมแถบช็อคจะเป็นแบบที่เราคิดไหมเนี่ย ในตอนเนี่ยผมทำงานแบบในคาบน้ำตาเลยทนไม่ไหวทักไปหาแฟนผมเลยและถามตรงๆว่าสรุปเธอกับพี่เค้าเป็นอะไรทำไมดูสนิทกันมากเวลาเค้าชวนไปไหนเธอก็ไปแต่พักหลังๆเราชวนเธอไปเที่ยวเธอบอกว่าเธอเหนื่อยเธอไม่อยากไป แฟนผมก็เริ่มโมโหละเริ่มพูดว่าจะเอายังไงมันตั้งแต่ที่เจ้าสงสัยเรากับผู้ชายคนนั้นแล้วนะเราจะบอกเจ้าไวเลยนะว่าเรากับพี่เค้าเป็นพี่น้องกัน (ผมร้องไห้อยู่ก็ตอบว่าโอเครเราเชื่อใจเธอพี่น้องก็พี่น้อง)


คราวนี้ก็ต่างคนต่างทำงานปกติจนกระทั่งวันนึงผมก็ได้ออกจากงานโรงแรมพอดีผมคิดว่างานนี้มันเริ่มไม่ใช่ตัวผมผมจึงออกมาแต่ก็ดีใจที่จู่ๆออกจากงานมาได้ไม่กี่วันแฟนผมก็ชวนมาบ้านๆผมนี่ดีใจสุดๆแฟนชวนเลยนะนั่นผมก็ไปตามปกติก็ไปช่วยเค้าตากผ้าซักผ้าแต่เชื่อไหมมันตลกร้ายเลยตอนที่แฟนผมเค้าห้องน้ำ(แต่ก่อนเราสามารถให้โทรศัพท์เล่นกันได้เลยไม่หวงไม่ห้าม)ผมก็นึกถึงคำพูดแฟนแฟนผมบอกว่าโทรศัพท์เธอหันมีรูปเรากับรูปคู่กันบางนะผมก็เลยหยิบโทรศัพท์แฟนมาเปิดดูในเมื่อแฟนบอกต้องมีคู่อยู่ในโทรศัพท์ผมไหนดูสิว่าในโทรศัพท์แฟนจะมีรึเปล่าผมก็เข้าไปในอัลบัลรูปแรกที่เจอถึงกับช็อคเป็นรูปที่แฟนผมจับมืออยู่กับใครในรถซึ่งไม่ใช่ผมจังหวะนั้นต้องรีบปิดว่างไว้ที่เดิมมือผมสั่นไปหมดจะเอาไงดีใช่แฟนเราจริงๆรึเปล่าผมจึงเก็บความรู้สึกนี่ไว้ไม่อยากพูดพอแฟนผมออกมาจากห้องน้ำแฟนผมก็ชวนไปร้านทำเล็บผมก็ไปเพราะตอนนั้นผมทำงานโรงแรมแล้วเหมือนรองเท้าจะกัดจนเป็นเล็บขบพอไปถึงร้านผมก็นั่งตัดเล็บแต่ผมมองแฟนอยู่ตลอดเวลาแฟนผมเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแล้วแอบยิ้มๆ ผมเห็นแล้วแบบนั่งน้ำตาซึมเลยเอาแล้วมีคนอื่นแน่ๆพอผมตัดเล็บเสร็จก็ออกจากร้านผมทนไม่ไวก็ถามสเต็ปเดิมว่าเราดูแลเจ้าไม่ดีใช่ป่ะ เราไม่มีเงิน ไม่มีรถขับ ใช่ป่ะเจ้าถึงได้เปลี่ยนไป เราเจอรูปเธอจับมือกับใครในรถ แฟนผมก็มองหน้าผมแล้วก็พูดว่าไม่มีอะไรแค่ก็คนที่เคยมากดไลน์รูปไงผู้ชายคนนั้นอ่ะลูกศิษย์ๆแค่จับมือถ่ายนาฬิกาเฉยๆ ผมก็ดันเชื่อแล้วก็โอเครเหมือนเดิม


  คราวนี้ถึงจุดพีคหนักแล้วผมหางานไม่ได้แล้วอยู่บ้าน 6 เดือนเต็มๆ ตั้งแต่เดือน ตุลา 61 ถึง มีนา 62 เพราะว่าพ่อกับแม่ผมกำลังล้มสถานะทางการเงินผมเลยไม่ดีต้องเลือกงานที่ใกล้บ้านและเลิกไม่ดึกด้วยอยากได้งานแบบออฟฟิตเพราะช่วงนี้พ่อกับแม่ยิมเงินผมบ่อยมากๆ 5000 4000 10000 ก็มีเอาไปจ่ายค่าเทอมน้อง ผมก็เครียดที่หางานไม่ได้แต่แฟนผมก็พยายามส่งงานมาให้ผมนะแต่งานที่แฟนผมส่งมามันไกลบ้านทั้งนั้นแล้วก็เลยดึกด้วยซึงผมอยากได้งานที่ตื่นเช้ากลับเย็นเพราะต้องเอาเงินมาดูแลครอบครัวก่อนถ้าฝืนใจไปทำที่ไกลๆมันไม่คุ้มหรอกค่ารถก็หมดแล้วๆ แฟนผมก็เหมือนอารมณ์ดี อารมณ์ร้ายนะ ตอนแรกผมจำใจบอกว่าฐานะทางบ้านกำลังแย่ แต่แฟนผมบอกว่าสู้ๆไม่เป็นไรเราจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ เราจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหนๆ เราเป็นพี่เจ้านะถ้าเราดูแลเจ้าไม่ได้ก็ไม่รู้อะไรแล้วๆ ซึ่ง 6 เดือนที่ผมหยุดอยู่บ้าน ก็พยายามหางานนะ แต่ส่วนมากแถวบ้านไม่มี จะได้โซน จตุจักร บางนา สมุทรปราการสะส่วนใหญ่ จนเวลามันนานแฟนผมก็เริ่มเปลี่ยนไปละ คร่าวนี้ไม่ให้มาหาแบบจริงๆจังๆเลย เริ่มคุยแบบมีน้ำเสียงที่แบบขอไปที่เริ่มทำตัวแปลกๆขึ้นเลื่อยๆ แล้วก็เริ่มจะทะเลาะกันหนักขึ้น เริ่มพูดไม่เหมือนเดิม เริ่มมีอะไรปกปิด

  มันเริ่มหนักขึ้นๆเพราะแฟนผมกำลังจะเปลี่ยนงานอีกแล้วหลังจากทำที่วิทยาลัยได้ 1 ปี แฟนผมก็ทำตัวแปลกๆผมจับท่าทางแฟนผมได้เพราะมีอยู่วันนึงเราคุยกันผ่านทาง Facebook แฟนผมเริ่มทำหน้าทำตาบึงตึงใส่เริ่มพูดแบบขอไปที่ผมก็เลยตัดบทเลยเพราะผมไม่ชอบที่อยู่ดีๆจะมาทำแบบนี้ใส่ทำไม (ซึ่งในช่วงเวลานั้นผมถามแฟนตลอดว่ามีอะไรหนักใจรึเปล่าถ้ามีอย่ากับไว้คนเดียวบอกผมมาได้ถ้าไม่บอกผมก็ควรจะบอกพ่อแม่เค้าก็ดื้อดึงไม่ยอมบอกเหมือนเก็บกดจนทำให้เรื่องมันใหญ่โต)ผมก็กดว่างไปเลย จู่ๆแฟนผมก็โทรกลับมาหาผมแล้วบอกว่าอยากรู้ใช่ป่ะมามีอะไรแฟนผมบอกว่าวันนี้เราซื้อบุหรี่มาสูบ ผมฟังแล้วผมช็อคเลย แฟนผมไม่เคยเป็นแบบนี้ไม่ชอบคนสูบบุหรี่ด้วยซ้ำ ผมร้องไห้เพ้อหนักมาก และหลังจากวันนั้นผมไปหาแฟนถึงที่ทำงานเลยโดยไม่สนใจมาเค้าจะไปมารึเปล่าพอผมเจอเค้ากับมองบนมองแรงแล้วพูดว่าจะมาทำไมซึ่งวันนั้นผมเดินตามแฟนแบบไร้วิญญาณเลยแฟนผมไม่คุยไม่เล่นอะไรด้วยเลยแล้วก็ไร้ผมกลับมาอีกต่างหากๆ และอีกวันเป็นงานแต่งเพื่อนแฟนผม ตอนแรกแฟนผมชวนผมไปด้วยแต่มาบอกตอนหลังว่าไม่ต้องมาผมก็เริ่มเอะใจแล้วว่าทำไมไม่ให้ไปผมด้วยแล้วบังเอิญไอวันที่ผมเดินตามแฟนอ่ะอยู่ๆมีข้อความจากเด็กในวิทยาลัยแอดมาหาผมผมเปิดอ่านผมช็อคมากๆเพราะว่านักเรียนคนที่แอดมาบอกกับผมว่าแฟนคุณนอกใจคุณอยู่นะคุณโดนเค้าสวมเขามาเป็นปีละ นักเรียนส่งหลักฐานมาให้ดูอ้าวนี่มันคนที่ชอบมากดถูกใจรูปแฟนผมนิ แล้วผมก็คิดหนักเลยอ่อสรุปที่ไม่ให้ผมไปเพราะเอาไอนี่ไปใช่ไหมๆ วันนี้นผมทักไปหาแฟนผมเลยแล้วก็บอกทำนองว่าเรามันเป็นของตายของเธอแล้วละแฟนผมก็ไม่อยากคุยเลยส่งให้เพื่อนคุยผมก็เลยถามเพื่อนเค้าว่าสรุปยังไงๆเพื่อนเค้าตอบผมมาว่าแฟนผมกับคนนี้ไม่ได้คบกันมานานแล้วเพราะทางโรงเรียนรู้ว่าเป็นลูกศิษย์กับอาจารย์ผมนี่อึงเลยผมโดนบอกเลิกวันนั้นเลยแฟนผมก็เล่าความจริงว่าเราแอบคบกันจริงกับลูกศิษย์แต่ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันมานานแล้วและต่อจากนั้นอีก 4-5 วัน แฟนผมก็เอาสถานะที่ตั้งคบกันในเฟสออก ถึงจุดพีคสุดๆ วันที่ 28 ธันวาคม 2562 แฟนผมได้บอกกับผมมาเรามีแฟนใหม่แล้วนะแล้วก็ส่งรูปคู่กับแฟนใหม่มาให้ผมดูและก็บอกว่าไอที่เราสูบบุหรี่ก็เพราะเค้าคนนี้เพราะแฟนใหม่สูบบุหรี่ กินเบีย และแฟนผมก็บอกว่าไอที่ไปงานแต่งเราไม่ได้ไปกับลูกศิษย์นะแต่เรามากับคนนี้เองซึ่งผมก็ช็อคทำไรให้ถูกแล้ว  


 สรุปผมโดนสวมเขา 2 คน ในปีเดียวกัน คนแรกคือลูกศิษย์ที่มีรถขับ คนที่สองแฟนบอกว่าแอบมีความสัมพันธ์ในเดือนธันวาคม 61


ตอนนี้ผมโครตเครียดเลยกลัวจะเป็นโรคซึมเศร้า