(((บุญรักษาฯ))) ฟ้าหลังฝน

ห่าฝนพรำ เปียกปอนรด...หยดใบหญ้า
สกุณา พร้องขับขาน...ยามหลังฝน
ทิวทอรุ้ง แต้มแต่งฉาย...โอบกมล
เพียงเจ้ายล ยอมรับรู้...มาสู่ใจ

งามงดนัก ฟ้าหลังฝน...สะอาดยิ่ง
ฟ้าสวยจริง ฟ้าคือฟ้า...ยิ่งไฉน
ยามฝนพรำ อาจหมองหม่น...มิเป็นใจ
ทุกข์ผ่านไป รับรู้ไว้...ผ่านทุกข์มา

เพียงรับสุข หล่อเลี้ยงใจ...ในบางครั้ง
ไม่หยุดยั้ง กับชีวี...ที่ใฝ่หา
รับรู้โลก แปรเปลี่ยนผ่าน...เนิ่นนานมา
ผ่านทิวา ผ่านขอบฟ้า...ราตรีกาล

สู่ตะวัน วันใหม่...รับปลายฟ้า
สกุณา เสียงเจื้อยแจ้ว...แว่วขับขาน
เจ้านกน้อย ขับสำเนียง...เช่นผ่านกาล
ดั่งวันวาน ที่พ้นผ่าน...เคยเป็นมา...

ในความรู้สึกของคุณ : ฟ้างามงด เพียงใด หลังฝนพรำ
 

ประเทศไทย...จะเปิดรับสิ่งใหม่ๆแล้ว

บุญรักษา....