คุณย่าเล่าว่า

 

ย่าเสียไปหลายปีแล้ว แต่ตอนท่านมีชีวิตอยู่เคยเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนคนไทยสามัคคีกันมาก ไม่แตกคอกันเหมือนทุกวันนี้ และด้วยความสามัคคีของคนไทยจึงทำให้เรารอดพ้นวิกฤตการณ์ช่วงสงครามโลกครั้งที่2ไปได้

อย่างที่รู้กันยุคนั้นไทยเราโดนบีบให้ต้องเข้าร่วมสงครามทั้งที่เราไม่อยาก

ด้านหนึ่งก็ญี่ปุ่น อีกด้านก็อเมริกา ไทยเราก็ไม่รู้จะเข้ากับฝ่ายไหน และการเลือกฝ่ายผิดก็อาจถึงขั้นสิ้นชาติเลยก็ได้

แต่ด้วยความสามัคคีของคนในชาติในสมัยนั้น ไทยเราจึงทำตัวเป็นนกสองหัว เข้ามันทั้งสองฝ่าย

เพื่อที่สุดท้ายแล้วไม่ว่าฝ่ายใดชนะเราจะได้อ้างได้ว่าเราก็อยู่ฝ่ายนั้นเหมือนกัน

จอมพลป.จึงเข้ากับญี่ปุ่น ในขณะที่อีกฝ่ายคือกลุ่มเสรีไทยไปเข้ากับอเมริกา

หากมองเผินๆอาจจะดูเหมือนคนไทยแตกเป็นสองฝ่าย

แต่ย่าบอกว่า ความจริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่

แต่มันเป็นกุศโลบายอันชาญฉลาดของคนในยุคนั้นต่างหากที่ต้องทำเพื่อจะรักษาชาติไว้

สุดท้ายญี่ปุ่นแพ้สงคราม แต่ไทยเรารอดเพราะกลุ่มเสรีไทยที่ไปเข้ากับฝ่ายอเมริกาที่ชนะสงคราม

จอมพลป.ถูกตั้งข้อหาอาชญากรสงคราม แต่ก็ได้รับนิรโทษกรรมในที่สุด

ย่าบอกว่ามันเป็นแผนที่วางไว้แต่แรก ไม่มีใครคิดจะเอาใครไปฆ่าหรอก ไม่ว่าฝ่ายไหนชนะ ฝ่ายที่แพ้ก็จะได้รับนิรโทษกรรมอยู่ดี

ย่าผมเล่าเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความภูมิใจเสมอว่าคนไทยสมัยก่อนสามัคคีกันจริงๆ

ถ้าเป็นเรื่องของชาติไม่มีมานั่งแบ่งเหลืองแบ่งแดง แบ่งรัฐบาล แบ่งฝ่ายค้าน เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้

ถ้าย่าผมยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ คงจะเสียใจไม่น้อย ที่ความสามัคคีของคนในชาติของคนรุ่นท่าน ถูกทำลายหมดสิ้นในคนรุ่นผม